ปลุกให้ตื่นขึ้นมา และถูกมัดติดกับเก้าอี้จนขยับไม่ได้“ฮัลโหล ฮัลโหล ได้ยินไหม?”เสียงของครูฝึกดังขึ้นจากด้านหลังทหารใหม่จนทำให้พวกเขาตกใจ หลินชีเยี่ยและเพื่อนอีกสองคนหยุดเดินพร้อมกัน“มีลำโพงติดตั้งอยู่ด้วยเหรอ? พวกเขาจะทำอะไร?” หลินชีเยี่ยเอ่ยอย่างประหลาดใจทันทีที่พูดจบ เสียงก็ดังมาจากลำโพงอีกครั้ง“ได้ยินสินะ งั้นก็ดี… เริ่มลงโทษกันเลยดีกว่า นายชื่อหวังเหลียงใช่มั้ย? เรื่องน่าอับอายที่สุดในชีวิตนายคืออะไร?”“ตอนผมอายุเจ็ดขวบ ผมเคยแอบดูพี่สาวข้างบ้านอาบน้ำครับ”“โอ้? แล้วดูดีไหมล่ะ?”“ดูดีครับ หุ่นเธอดีมาก อวบอึ๋ม แถมยังน่ารักมาก ตอนนั้นผมแอบอยู่ข้างกำแพง มองผ่านร่องหน้าต่างเข้าไปเห็นชัดมากครับ”“แล้วโดนจับได้ไหม?”“เคยโดนจับได้ครั้งนึงครับ เธอไปบอกแม่ผม แล้วคืนนั้นผมก็โดนตีเละเลย”“อ๋อ~ แล้วนายชอบพี่สาวคนนั้นรึเปล่า?”“ชอบครับ ผมมักจะฝันถึงเธอตอนกลางคืน บางทียัง……”“……”หวังเหลียงแก้มแดงก่ำ กล้ามเนื้อบนใบหน้าหดเกร็ง แต่กลับไม่สามารถควบคุมปากของตัวเองได้ แถมมือทั้งสองข้างก็ถูกมัดติดกับเก้าอี้จนไม่สามารถขยับเขยื้อนได้เบื้องหน้า หงฮ่าวถามคำถามสุดอับอายต่างๆ นานาด้วยสีหน้าเรียบเฉยครูฝึกคนอื่นๆ ยืนฟังบทสนทนาอยู่ข้างนอก พยายามกลั้นขำจนตัวสั่น แต่สุดท้ายก็ระเบิดเสียงหัวเราะออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ จากนั้นเสียงหัวเราะก็ดังกระจายไปทั่วทั้งกลุ่มราวกับไฟลามทุ่งภายในภูเขาจินหนาน ทหารใหม่ทั้ง 238 คน ต่างก็หย
