ุดเดินพร้อมเพรียงกัน ก่อนจะหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง“ฮ่าฮ่าฮ่า! หวังเหลียง ไอ้หนุ่มคนนี้! ไม่คิดว่ามันจะมีเรื่องน่าอายแบบนี้ด้วย!”“สารเลว! แอบดูพี่สาวอาบน้ำ! แถมไม่ยอมชวนฉันไปดูด้วย!”“ขำจนท้องแข็งแล้ว ไอ้หมอนี่เอาแต่คุยโวว่าของตัวเองใหญ่ ที่แท้ก็แค่สี่เซนติเมตรเอง ฮ่าฮ่าฮ่า…”……ทว่า ท่ามกลางเสียงหัวเราะ สีหน้าของพวกเขาพลันแปรเปลี่ยนความหนาวเย็นแผ่ซ่านไปทั่วทั้งร่างอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน ใบหน้าพลันซีดเผือดราวกับมะเขือเทศที่ถูกน้ำค้างแข็งกัดไป๋หลี่พั่งพั่งกลืนน้ำลายลงคอ ใบหน้าซีดขาวเอ่ยด้วยเสียงแหบพร่า“นี่… นี่คือบทลงโทษของการถูกยิงเหรอ?”“คงจะใช้วัตถุต้องห้ามบางอย่างที่บังคับให้คนพูดความจริง… โหดร้ายชะมัด!” หลินชีเยี่ยเอ่ยขึ้นทั้งสามสบตากันชั่วครู่ แล้ววิ่งสุดฝีเท้าเข้าไปในป่าลึกของภูเขาจินหนาน ไป๋หลี่พั่งพั่งก็ไม่รู้ว่าเอาเรี่ยวแรงมาจากไหน ถึงกับพุ่งนำหน้าไปเป็นคนแรกเขากัดฟันแน่น ดวงตาเปี่ยมล้นด้วยความมุ่งมั่น รู้สึกเหมือนจะพ่นไฟออกมาได้“นี่ยังเรียกว่าบทลงโทษอีกเหรอ?”“นี่มันเป็นการประจานตัวเองต่อหน้าสาธารณะชนชัดๆ!”“พวกครูฝึกที่ไร้จรรยาบรรณพวกนี้ กล้าถามอะไรแบบนั้นได้ลงคอ!”ภายใต้อิทธิพลของวัตถุต้องห้าม แม้แต่ขนาดของตัวเองก็ยังหลุดปากออกมา หากเป็นเขาที่ต้องไปนั่งอยู่ในตำแหน่งของหวังเหลียง……ผลลัพธ์คงไม่อาจจินตนาการได้!ในตอนนั้นเอง ทหารใหม่ทุกนายต่างก็มีเลือดนักสู้พลุ่งพล่าน พวกเขากร
