ูกันบุกตะลุยไปข้างหน้าอย่างไม่คิดชีวิต!ตรงเชิงเขา ภายในเต็นท์ทหารที่สร้างขึ้นชั่วคราว ครูฝึกหงมองจุดสีแดงมากมายที่กำลังเคลื่อนที่อย่างรวดเร็วบนหน้าจอ ก่อนจะพยักหน้าอย่างพอใจ“เป็นไง ผลลัพธ์ไม่เลวเลยใช่ไหม?”หันลี่กุมหน้าท้องที่ปวดเพราะหัวเราะจนตัวงอ ก่อนจะชูนิ้วโป้งให้“สุดยอด!”……ปัง ปัง ปัง–!!กระสุนหลายลูกพุ่งทะลวงผ่านป่า เสียงร้องโหยหวนดังขึ้น ตามมาด้วยเสียงของหนักตกลงพื้นหลินชีเยี่ยขมวดคิ้ว หันไปมองป่าด้านข้าง ก่อนจะถอยหลังอย่างรวดเร็ว หลบกระสุนสองลูกได้อย่างหวุดหวิด“โดรนทางซ้ายกำลังเข้ามา” เขากล่าวด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ“ทางซ้ายไปไม่ได้แล้ว งั้นก็เหลือแต่ทางขวา” เฉาเยวียนมองไปอีกฝั่ง สีหน้าดูไม่ดีนัก สภาพภูมิประเทศทางนั้นดูทุรกันดารกว่าเดิมมาก แน่นอนว่าต้องสิ้นเปลืองพละกำลังมากกว่าเดิม“ผม……ผมว่าครูฝึกพวกนี้ต้องจงใจ!” ไป๋หลี่พั่งพั่งพูดพลางหอบหายใจ “พวกเขาจงใจไล่ต้อนพวกเราไปที่แบบนั้นแน่ๆ!”“ไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว” เฉาเยวียนยังคงใจเย็นหลินชีเยี่ยเป็นคนแรกที่เข้าไปในป่ารกทึบที่เต็มไปด้วยโขดหินและต้นไม้ใหญ่ เขาทั้งออกแรงวิ่ง กระโดด กลิ้งตัวหลบหลีก มุดลอดไปตามทาง พลางใช้มีดเล่มเล็กๆ ตัดกิ่งไม้ที่พันกันอยู่รอบๆ และเคลื่อนที่ไปข้างหน้าอย่างยากลำบากไม่นานนัก ชุดของเขาก็เต็มไปด้วยรอยเปื้อน มือทั้งสองข้างมีรอยขีดข่วนเล็กๆ จากกิ่งไม้แหลมคมถึงอย่างไร เขาก็เป็นแค่นักเรียนมัธยมปลาย แม้ว่าจะผ่านการฝึ
