ทหารใหม่ทั้งหมดก็มารวมตัวกันที่เชิงเขาจินหนานครูฝึกหงยืนกอดอกอยู่ตรงหน้าพวกเขา กวาดสายตามองไปรอบๆ แล้วกล่าวว่า“ต่อไป เราจะเริ่มการฝึกขีดจำกัด!”“เห็นเทือกเขาข้างหลังนั่นไหม? เดี๋ยวฉันจะให้พวกนายแบกตัวถ่วงน้ำหนักสามสิบห้ากิโลกรัม สิ่งที่ต้องทำก็คือข้ามเทือกเขานี้ให้ได้ก่อนฟ้าสาง!”“รายงาน!” เจิ้งจงตะโกน“ว่ามา!”“แค่แบกน้ำหนักวิ่งธรรมดาๆ งั้นเหรอครับ?”“มันไม่ง่ายขนาดนั้นหรอก……” ครูฝึกหงยิ้มอย่างมีเลศนัยพลางโบกมือ รถบัสคันสุดท้ายก็ปล่อยโดรนออกมาอย่างรวดเร็ว โดยแต่ละลำมีปืนขนาดเล็กติดตั้งอยู่ด้านล่าง“ตัวถ่วงน้ำหนักของพวกนายมีฟังก์ชันระบุตำแหน่งในตัว หลังจากการฝึกเริ่มต้นขึ้น โดรนเหล่านี้จะเข้าไปในภูเขาและไล่ล่าพวกนายทุกคน เมื่อใดก็ตามที่ถูกปืนสีที่ติดตั้งอยู่ด้านล่างยิง นั่นหมายความว่า พวกนายล้มเหลว……”“และความล้มเหลว……จะตามมาด้วยบทลงโทษที่โหดร้าย โหดร้าย… และโหดร้ายมาก!”ครูฝึกหงยกยิ้มขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่ราวกับนึกถึงเรื่องสนุกๆ พลางเน้นย้ำคำว่า ‘โหดร้าย’ ถึงสามครั้งจนพวกทหารใหม่ขนลุกซู่“มีกฎอยู่สามข้อที่ฉันอยากจะเน้นย้ำ” ครูฝึกหงชูสามนิ้วขึ้น“ข้อแรก น้ำหนักที่พวกนายแบกสามารถแลกเปลี่ยนกันได้ สมมุติว่ามีใครในกลุ่มวิ่งไม่ไหวแล้ว ก็สามารถแบ่งน้ำหนักไปให้คนอื่นช่วยถือ หรือนำกลับมาได้ทุกเมื่อ แต่ต้องจำไว้อย่างหนึ่งว่า ห้ามทิ้งตัวถ่วงน้ำหนักโดยพลการ หากจับได้จะถือว่าสอบตกทันที!”“ข้อที่สอง ห้ามใช้
