วิธีการใดๆ ในการโจมตี หรือแม้แต่สัมผัสโดรน รวมถึงห้ามสะพายสิ่งของใดๆ บนหลังเพื่อขัดขวางการยิงของปืนสี ห้ามหลบซ่อนตามมุมอับโดยไม่ขยับเขยื้อน สิ่งเดียวที่ทำได้เมื่อเผชิญหน้ากับโดรนก็คือ……หนี!”“ข้อที่สาม พวกนายสามารถรวมกลุ่มกันได้ แต่ห้ามโจมตีกันเอง และห้ามเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับการกระทำของผู้อื่น”สิ้นเสียง ครูฝึกหงก็ตะโกนเสียงดังว่า “เข้าใจไหม?!”“เข้าใจแล้วครับ/ค่ะ!”“ทุกคน ไปรับตัวถ่วงน้ำหนักแล้วเข้าไปในภูเขากันได้!”เมื่อคำสั่งถูกส่งลงมา เหล่าทหารใหม่ก็เริ่มผลัดกันไปแบกสัมภาระ จากนั้นก็ได้รับมีดแทคติกคนละเล่ม“มีดเล่มนี้ให้พวกนายใช้ในการเอาชนะภูมิประเทศ ไม่ใช่ให้พวกนายฆ่าฟันกันเอง จำไว้!” ครูฝึกหันลี่กำชับขณะแจกมีดเมื่อแจกถึงเฉาเยวียน ครูฝึกหันลี่วางมีดเล่มเล็กในมือลง แล้วล้วงสิ่งของบางอย่างออกมาจากด้านหลัง……ทัพพี“ครูฝึก นี่มัน……” เฉาเยวียนถึงกับพูดไม่ออก“นายไม่สามารถใช้อาวุธมีคมได้ และตอนนี้ก็หาอาวุธอื่นไม่ได้ งั้นใช้สิ่งนี้ไปก่อนก็แล้วกัน” ครูฝึกหันลี่ตบบ่าเขาเฉาเยวียน “……”คนอื่นใช้มีดเล่มเล็กตัดหญ้าได้ แล้วเขาจะเอาทัพพีไปทำอะไร? ขุดหลุมฝังตัวเองรึไง?!“เออ เจ้าอ้วนตรงนั้นน่ะ!” ครูฝึกหงนึกอะไรบางอย่างออก จึงเรียกไป๋หลี่พั่งพั่งที่กำลังจะเข้าไปในภูเขา“ครับ?”“เอาสิ่งของใน [พื้นที่อิสระ] สร้อยคอ กำไล และลูกปัดที่ห้อยอยู่บนตัวนายออกมาให้หมด แล้วฝากไว้ที่ฉัน” ครูฝึกหงฝึกยื่นมือออกมาไป๋หลี่พั่
