งพั่งสั่นสะท้าน ยกมือทั้งสองปกป้องหน้าอก “ครูฝึก……ของพวกนี้มันแพงมากนะครับ!”“……ฉันไม่ได้จะเอาของนาย แค่เก็บไว้ให้ชั่วคราว เข้าใจไหม? ถ้านายเอาเข้าไปแล้วทำวัตถุต้องห้ามหล่นไว้ทั่ว จะฝึกอะไรได้อีก!”“……ก็ได้ครับ”ไป๋หลี่พั่งพั่งล้วงถุงผ้าใบเล็กสีขาวออกมาจากกระเป๋าเสื้อด้วยสีหน้าเศร้าสร้อย แล้วส่งให้ครูฝึกหงพร้อมกับพวกเครื่องประดับที่ติดตัวมาด้วย“อืม ไปได้แล้ว” ครูฝึกหงเก็บของเหล่านั้นอย่างระมัดระวัง พลางโบกมือไล่หลังจากที่ทหารใหม่ทั้งหมดเข้าไปในภูเขาแล้ว ครูฝึกหงก็ทิ้งตัวลงนั่งในเต็นท์ทหารที่เพิ่งสร้างเสร็จ แล้วหาวออกมา“ครูฝึกหง แค่วิ่งข้ามเขาพร้อมตัวถ่วงน้ำหนัก จำเป็นต้องทำให้ซับซ้อนขนาดนี้เลยหรือ?” ครูฝึกหันลี่ถามอย่างสงสัย ขณะเดินมานั่งข้างๆ“ฮ่าฮ่า นี่ไม่ใช่แค่การวิ่งแบกตัวถ่วงน้ำหนักธรรมดาหรอกนะ” ครูฝึกหงยิ้ม “นายคิดจริงๆ หรือว่าพวกเขาจะวิ่งออกจากเทือกเขานี้ได้?”“หืม?” ครูฝึกหันลี่ชะงัก ราวกับไม่เข้าใจความหมาย“เราใช้วัตถุต้องห้ามปิดล้อมเทือกเขาทั้งลูกแล้ว ภายในขอบเขตนี้ ภูมิประเทศเดิมได้เปลี่ยนแปลงไปอย่างสิ้นเชิง”“นั่นหมายความว่า……”ครูฝึกหงมองไปยังทิศทางที่ทหารใหม่จากไปพร้อมกับเผยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์“ทั้งเทือกเขาได้กลายเป็นเขาวงกตที่เดินออกมาไม่ได้ ไม่ว่าพวกเขาจะวิ่งไปทางไหน ก็ไม่สามารถออกจากที่แห่งนั้นได้”“ดังนั้น พวกเขาจึงทำได้เพียงถูกโดรนไล่ล่าอย่างไม่หยุดยั้งในเขาวงกตอันซับซ้อนแห่ง
