ไปจากสายตาผู้คนหลินชีเยี่ยครุ่นคิดอยู่นาน ยังคงเดาไม่ออกว่าการฝึกขีดจำกัดนี้คืออะไร จึงตัดสินใจเลิกคิดแล้วขึ้นรถตามเจิ้งจงไปไป๋หลี่พั่งพั่งกับเฉาเยวียนก็ตามขึ้นรถไปติดๆเมื่อทุกอย่างเตรียมพร้อม รถก็เคลื่อนตัวออกอย่างช้าๆ รถบัสสีดำห้าคันแล่นออกจากประตูค่ายฝึกอบรม มุ่งหน้าสู่ผืนป่ารกร้างราวครึ่งชั่วโมงต่อมา รถบัสก็หยุดลงหลินชีเยี่ยลืมตาขึ้น มองออกไปนอกหน้าต่างด้วยความประหลาดใจ“ภูเขาจินหนาน?” หลินชีเยี่ยเป็นชาวเมืองชางหนาน ย่อมรู้จักภูเขาเขียวชอุ่มเบื้องหน้าเมืองชางหนานตั้งอยู่บนที่ราบทางตะวันออกเฉียงใต้ของต้าเซี่ย ไม่ได้มีภูเขาสูงใหญ่หรือมีชื่อเสียงอะไร ภูเขาจินหนานแห่งนี้มีความสูงราวสี่พันเมตร ถือว่าไม่ใช่ภูเขาที่ใหญ่โต แต่บริเวณโดยรอบถูกโอบล้อมด้วยยอดเขาขนาดเล็กเชื่อมต่อกันเป็นเทือกเขายาวยิ่งไปกว่านั้น ภูเขาจินหนานแห่งนี้ยังไม่เคยถูกพัฒนาในวงกว้าง ถือเป็นภูเขาที่อยู่ในเขตชายแดนเมืองชางหนานมีเพียงยอดเขาจินหนานเท่านั้นที่มีการสร้างกระเช้าลอยฟ้าขนาดเล็กสำหรับนักท่องเที่ยว แม้กระนั้น ตลอดทั้งปีก็มีนักท่องเที่ยวมาไม่มากนัก ถือเป็นสถานที่ท่องเที่ยวที่ไม่ค่อยได้รับความนิยมหลังจากที่รถจอดสนิท ครูฝึกหงก็ลุกขึ้น แล้วหันมามองทหารใหม่พร้อมกับแสยะยิ้มอย่างโหดเหี้ยม“ทุกคน ลงรถ!”
