ทุกคนไปรวมตัวกันที่หลังโรงอาหาร!ได้ยินชัดเจนไหม!!”“ชัดเจนครับ/ค่ะ!” ทหารใหม่ทุกคนขานรับครูฝึกหงพยักหน้า “ขอเตือนไว้ก่อนนะ การฝึกขีดจำกัดในช่วงบ่ายจะหนักมาก… พวกนายควรกินอาหารบนโต๊ะให้หมดซะ”สิ้นเสียง ครูฝึกทั้งสามก็หันหลังเดินออกไป เสียงอึกทึกในโรงอาหารดังขึ้นมาอีกครั้ง“ฝึกขีดจำกัด? มันคืออะไร?” ไป๋หลี่พั่งพั่งถามอย่างสงสัยพลางเคี้ยวหมั่นโถว“ไม่รู้สิ” เฉาเยวียนส่ายหน้า“กินอาหารบนโต๊ะให้หมดก่อนเถอะ” หลินชีเยี่ยมองตามครูฝึกที่ออกไปพลางถอนหายใจยาว “บ่ายวันนี้ คงได้เจอนรกของจริง…”…หลังจากที่เด็กหนุ่มทั้งสามกินข้าวเสร็จ พวกเขาก็ตรงไปยังหลังโรงอาหาร ซึ่งมีรถบัสสีดำหลายคันจอดอยู่ ซึ่งไม่รู้ว่าจุดหมายปลายทางคือที่ไหน“ออกค่ายเหรอ?” ไป๋หลี่พั่งพั่งตาเป็นประกาย ใบหน้าเต็มไปด้วยความคาดหวัง“การออกจากค่าย อาจจะไม่ใช่เรื่องดีก็ได้” หลินชีเยี่ยขมวดคิ้วเล็กน้อย“ทำไมล่ะ?”“นั่นหมายความว่า สิ่งอำนวยความสะดวกในค่ายฝึกไม่สามารถตอบสนองเงื่อนไข ‘ขีดจำกัด’ ได้อีกต่อไป” เจิ้งจงที่เป็นอดีตทหารหน่วยรบพิเศษ ปรากฏตัวขึ้นด้านหลังของคนทั้งสามเอ่ยขึ้นอย่างกะทันหัน“พวกคุณเคยฝึกแบบนี้มาก่อนเหรอ?”“ฉันไม่รู้ว่าค่ายฝึกของหน่วยพิทักษ์ราตรีกับในกองทัพจะเหมือนกันไหม แต่ว่า… การฝึกในช่วงบ่ายคงจะไม่ง่ายเหมือนตอนเช้าหรอก เก็บแรงเอาไว้เถอะ”เจิ้งจงเดินผ่านหลินชีเยี่ยไป ประตูรถบัสสีดำเปิดออกช้าๆ เขากระโดดขึ้นรถอย่างรวดเร็วและหาย
