้ หลินชีเยี่ยและคนอื่นๆ จึงได้ประจักษ์ความแข็งแกร่งที่แท้จริงของครูฝึกผู้โชคร้ายคนนี้!ไม่ว่าเฉาเยวียนจะรวดเร็วเพียงใด ครูฝึกหันก็ยังคงคาดการณ์วิถีการเคลื่อนไหวของเขาได้ ดาบตรงในมือราวกับมีจิตวิญญาณ บินว่อนไปมารอบตัวเฉกเช่นผีเสื้อ ปัดป้องการโจมตีของเฉาเยวียนได้ทุกครา!น่าเสียดายที่ถึงแม้เขาจะสามารถป้องกันการโจมตีได้ แต่ก็ไม่อาจต้านทานพลังที่บ้าคลั่งและเปลวไฟแห่งความเหี้ยมโหดที่พุ่งเข้าใส่ได้!การต่อสู้นี้ช่างไม่ยุติธรรมเอาเสียเลยเสียงหัวเราะอันน่าขนลุกของอีกฝ่ายดังกึกก้อง ครูฝึกหันทำได้เพียงปกป้องตัวเองอย่างยากลำบาก ค่อยๆ ถอยร่นไปทีละก้าว“ปราการหยก!” ไป๋หลี่พั่งพั่งสวมสร้อยคอ ยื่นมือป้อมๆ ชี้ไปที่ลานประลองประกายสีทองอร่ามรวมตัวกันเป็นลำแสง พุ่งออกไปราวกับลูกศร กระแทกกับคมดาบอย่างจัง จากนั้นรูปร่างของมันก็เปลี่ยนไป กลายเป็นเชือกสีทองมัดร่างเฉาเยวียนเอาไว้เฉาเยวียนคำรามลั่น เปลวไฟสีดำบนร่างยิ่งลุกโชน ใช้เวลาเพียงสองวินาทีก็เผาเชือกที่ปราการหยกแปรสภาพจนขาดสะบั้น แล้วกระชากตัวเองให้เป็นอิสระ……จากนั้นก็หันไปเพ่งเล็งไป๋หลี่พั่งพั่งที่อยู่ด้านล่าง ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโหดเหี้ยมไป๋หลี่พั่งพั่งสะดุ้งถอยหลังไปครึ่งก้าว ลอบกลืนน้ำลายเสียงดัง……“พี่ชีเยี่ย ช่วยผมด้วย!”หลินชีเยี่ยเอ่ยขึ้นอย่างจนใจ “……เอาดาบมาให้ฉัน”“ห๊ะ? ได้เลย!” ไป๋หลี่พั่งพั่งล้วงมือลงไปในกระเป๋าเสื้อ ก่อนจะรื้อค้นอย่างรวดเร็วใ
