บรรยากาศ ณ ที่แห่งนั้นพลันเงียบสงัดร่างของไป๋หลี่พั่งพั่งเปล่งประกายสีทองราวกับหลอดไฟขนาดใหญ่ เกาหัวอย่างเขินอาย ก่อนจะรีบปิด [ปราการหยก] แสงสีทองพลันสลายหายไปดูเหมือนว่าวัตถุต้องห้ามที่สามารถสะกดผนึกต้องห้ามได้ จะมีผลกับผนึกต้องห้ามภายในร่างกายมนุษย์เท่านั้นแต่ไม่มีผลกับวัตถุต้องห้ามที่เป็นสิ่งของพิเศษเหมือนกันเขาเอ่ยขึ้นอย่างกระอักกระอ่วน “เอ่อ……ครูฝึกหัน ผมขอโทษครับ พอดีลืมปิดโหมดฉุกเฉินอัตโนมัติ……”ครูฝึกหันเหลือบมองดาบไม้ในมือ แล้วจ้องไป๋หลี่พั่งพั่งด้วยสายตาไม่เป็นมิตรไป๋หลี่พั่งพั่งถอดสร้อยคอออก เก็บใส่กระเป๋าเสื้อ แล้วเอ่ยอย่างใสซื่อว่า “ขอโทษครับครูฝึกหัน งั้นเอาใหม่ไหมครับ?”ครูฝึกหันสูดหายใจเข้าลึก โยนดาบไม้ที่หักครึ่งในมือไปด้านทิ้ง แล้วเปลี่ยนเป็นดาบไม้เล่มใหม่“ตกลง งั้นเอาใหม่”ฉัวะ–!!ฉับ!คราวนี้ดาบไม้ไม่ได้ถูกโล่ห์สีทองประหลาดๆ กั้นเอาไว้ แต่ในจังหวะที่ดาบไม้ใกล้จะสัมผัสโดนไป๋หลี่พั่งพั่ง มันกลับลุกไหม้ขึ้นมาเสียก่อน!ใช้เวลาเพียงครึ่งวินาที ดาบไม้ในมือครูฝึกหันก็ถูกเผาไหม้จนเหลือแต่ด้ามจับครูฝึกหัน “……”“อ๊ะ! ลืมปิดไฟร์วอลล์อัตโนมัติ! ขอโทษครับครูฝึกหัน!!” ไป๋หลี่พั่งพั่งร้องออกมาอย่างตระหนักได้ รีบถอดกำไลข้อมือที่สวมใส่อยู่“เรามาลองกันใหม่……”“ลงไป!”“ครับ!”ครูฝึกหันโยนท่อนไม้ที่กำลังลุกไหม้อยู่ในมือทิ้ง นวดหัวตาเบาๆ ดูเหมือนจะเหนื่อยใจไม่น้อย……ครู่หนึ่ง เขาก็ถอนหายใจ สาย
