บทที่ 110 อวดภูมิในรังมังกร และความซวยที่มาเยือนถึงที่
ศิษย์พี่หลัวแสดงความกระตือรือร้นในการต้อนรับเจ้าหญิงอวี่ฉีอย่างออกหน้าออกตา ใบหน้าของเขาประดับด้วยรอยยิ้มประจบเอาใจ หากเขาล่วงรู้ถึง ‘บัญชีแค้น’ ระหว่างท่านผู้เฒ่าหลินกับพระบิดาของเจ้าหญิงนางนี้ เขาคงไม่กล้าแสดงท่าทีรื่นเริงถึงเพียงนี้แน่
ทว่าเมิ่งฝานกลับมองเห็นลึกซึ้งกว่านั้น บัญชีแค้นที่ว่าอาจเป็นเพียงเปลือกนอก แท้จริงแล้วท่านผู้เฒ่าหลินกับจักรพรรดิแห่งต้าหลงน่าจะมีความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งเกินหยั่งถึง
มันคือมิตรภาพประเภทร่วมเป็นร่วมตาย หรือไม่ก็ร่วมกันก่อเรื่องงามหน้ามาตั้งแต่เยาว์วัย!
ในชีวิตคนเรามักมีผู้คนผ่านเข้ามานับไม่ถ้วน แต่สหายที่เคยร่วมหัวจมท้ายกันมาตั้งแต่วัยเยาว์มักเป็นมิตรแท้ที่ตัดกันไม่ขาด ดังนั้นแม้เมิ่งฝานจะเตรียมตัวสั่งสอนเจ้าหญิงอวี่ฉีตามคำสั่ง แต่นั่นก็เป็นเพียงทัศนคติของการ ‘หยอกล้อลูกหลานสหาย’ เสียมากกว่า เขาเชื่อมั่นว่าหากเขายั้งมือไม่เป็นจนทำร้ายนางบาดเจ็บสาหัสจริง ๆ ท่านผู้เฒ่าหลินนั่นแหละที่จะเป็นคนแรกที่กระโจนออกมาขวางเขา
