“ศิษย์น้องเมิ่ง! เจ้ามาได้จังหวะพอดี นางผู้นี้คือเจ้าหญิงอวี่ฉีแห่งราชวงศ์ต้าหลง” ศิษย์พี่หลัวรีบแนะนำทันทีที่เห็นเมิ่งฝาน
เมิ่งฝานพยักหน้าเล็กน้อยก่อนเอ่ยตามมารยาท “เมิ่งฝานแห่งสำนักกระบี่ซู่ซัน ถวายบังคมเจ้าหญิง”
เจ้าหญิงอวี่ฉีชะงักไปครู่หนึ่ง นางจ้องมองเมิ่งฝานด้วยสายตาสำรวจก่อนจะเอ่ยด้วยความประหลาดใจ
“เจ้าคือเมิ่งฝานอย่างนั้นหรือ?”
เมิ่งฝานเลิกคิ้วขึ้น “เจ้าหญิงทรงเคยได้ยินนามของศิษย์ผู้น้อยด้วยหรือขอรับ?”
เขาเก็บตัวเงียบเชียบอยู่ในหอศาสตราตลอดมา ชื่อเสียงเรียงนามแทบมิเคยหลุดรอดออกไปนอกประตูสำนัก แม้แต่ศิษย์ในซู่ซันเองก็รู้จักเขานับนิ้วได้ แล้วขัตติยนารีผู้มาไกลจากเมืองหลวงผู้นี้จะมารู้จักเขาได้อย่างไร?
เจ้าหญิงอวี่ฉียกยิ้มพลางเอ่ย “สองวันก่อนข้าไปเยือนหอตรัสรู้กระบี่ ได้ร่วมประลองกับศิษย์ซู่ซันมากหน้าหลายตา แต่น่าเสียดายที่ไม่มีผู้ใดโค่นข้าลงได้เลย ทว่ามีศิษย์หญิงนางหนึ่ง หลังจากปราชัยให้นางกลับประกาศกร้าวว่านางมีศิษย์พี่นามว่าเมิ่งฝาน ซึ่งสามารถเอาชนะข้าได้อย่างง่ายดาย”
