ด้านนอกโรงอาหาร เสียงนกหวีดแหลมดังขึ้นอีกครั้ง!ปรี๊ด–!หลินชีเยี่ยยังไม่ทันได้ตั้งตัว สมาชิกทั้งเจ็ดของหน่วยเร้นลับที่อยู่ตรงหน้าก็ลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็ว ก่อนจะวิ่งออกไปจนกระทั่งน้ำวนวิ่งไปได้สองก้าว ก็เพิ่งรู้สึกตัว“เอ๊ะ ไม่สิ พวกเราไม่ใช่ทหารใหม่นะ……จะวิ่งทำไม?”“……รีเฟล็กซ์ล้วนๆ” *[1] หน้ากากหวังเกาหัวพลางมองรอบๆ ห้องโถง พบว่าทหารใหม่ทุกคนกำลังจ้องมองมาที่พวกเขา จึงกระแอมออกมาสองสามครั้งอย่างเขินอาย“นะ……นั่นสินะ… พวกเรากินต่อเถอะ กินต่อเถอะ…”สมาชิกหน่วยเร้นลับต่างก็นั่งลงที่เดิม แสร้งทำเป็นไม่สนใจสิ่งที่เกิดขึ้น แล้วกินอาหารกันต่อทหารใหม่ต่างละสายตาออกไป พวกเขามองไปที่นาฬิกาบนผนังโดยไม่รู้ตัว นับตั้งแต่เริ่มกินข้าวก็ผ่านไปเพียงสิบนาทีเท่านั้น ยังเหลือเวลาอีกตั้งสิบนาทีก่อนจะถึงเวลา……“เฮ้ย! ทำไมเป่านกหวีดอีกแล้วเนี่ย?!”แต่ถึงอย่างนั้น พวกเขาก็วางหมั่นโถวลง หันหลังกลับแล้ววิ่งไปที่สนามฝึก เพราะไม่มีใครอยากวิ่งเพิ่มรอบเนื่องจากมาสายไป๋หลี่พั่งพั่งที่สำลักหมั่นโถวอยู่ ตบหน้าอกตัวเองอย่างบ้าคลั่ง พลางโบกมือให้หลินชีเยี่ย แล้วหันหลังวิ่งออกไป“ผมไปก่อนนะ พวกคุณกินต่อเถอะ” หลินชีเยี่ยหันกลับมาพูด“อืม ไปเถอะ” หน้ากากหวังยิ้มบางๆ “ไว้เจอกันใหม่คราวหน้า คงเป็นข้างนอกค่ายฝึกแล้วล่ะ”“พวกคุณจะไปแล้วเหรอ?”“ใช่ ทางเหนือมีสัตว์อสูรขั้นมหาสมุทรปรากฏตัว พวกเรากินข้าวเสร็จก็ต้องรีบไปแล้ว”“งั้นเหรอ? ข
