ขณะที่หลินชีเยี่ยและคนอื่นๆ กำลังฝืนกินเนื้อดิบอยู่นั้น กลิ่นหอมฉุนก็ลอยอบอวลไปทั่วโรงอาหาร ทุกคนรู้สึกสดชื่นขึ้นมาในทันใด พร้อมกับหันไปมองยังต้นตอของกลิ่นพร้อมกันสิ่งที่เห็นคือลุงซุนกำลังลากถาดอาหารใบใหญ่ บรรจุอาหารนานาชนิดเรียงซ้อนกันอย่างเป็นระเบียบ เดินตรงไปที่โต๊ะของทีมเร้นลับอย่างรวดเร็ว“หมูแดง ไก่ตุ๋นเห็ดหอม หมูสับผัดวุ้นเส้น ปลากะพงนึ่งซีอิ๊ว… โอ้โห! สุดยอดไปเลย!” น้ำวนร้องออกมาเมื่อเห็นอาหารเต็มโต๊ะ น้ำลายสอออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ ดวงตาเปล่งประกาย“ฮ่าฮ่า นานๆ ทีพวกนายจะได้กลับมา ฉันก็ต้องทำให้ดีที่สุดหน่อยสิ” ลุงซุนเอ่ยพร้อมรอยยิ้ม พลางถูมือที่เหี่ยวย่นบนผ้ากันเปื้อน“ขอบคุณค่ะลุงซุน”“ขอบคุณครับลุงซุน!”สมาชิกคนอื่นๆ ต่างกล่าวขอบคุณ ก่อนจะหยิบตะเกียบขึ้นมาพูดคุยและเริ่มลงมือทานอาหารอย่างเอร็ดอร่อยเอื๊อก!เสียงกลืนน้ำลายดังขึ้นต่อเนื่องเป็นระลอกภายในห้องโถงที่เงียบสงัด แม้แต่ทหารใหม่ที่เพิ่งฝืนกินหมั่นโถวลงไปได้ไม่นาน ยามได้กลิ่นอาหารตรงหน้า ก็รู้สึกอยากกินอะไรขึ้นมาทันทีดวงตากว่าสองร้อยคู่จ้องเขม็งไปที่โต๊ะอาหารหน่วยเร้นลับดั่งผีที่หิวโหย ราวกับว่าอีกไม่กี่อึดใจข้างหน้า พวกเขาจะกรูกันเข้าไปแย่งอาหารหน้ากากหวังเหลือบมองอย่างเฉยเมย ก่อนจะวางดาบอี้เยวียนลงบนโต๊ะอย่างเงียบงัน……จากนั้นก็ก้มหน้าก้มตากินต่อ“ไม่ยุติธรรม! ทำไมพวกเขาถึงได้กินของอร่อยๆ ส่วนพวกเรากลับได้แค่แทะก้อนหมั่นโถวก
