งวิ่งเด่นเป็นสง่าอยู่ ครูฝึกหงก็รู้สึกว่าเจ้าอ้วนนี่น่ารักขึ้นมา จึงไม่ได้ไปเร่งรัดอะไรยามที่ไป๋หลี่พั่งพั่งวิ่งเสร็จแล้วทรุดลงไปกองกับพื้น ท้องฟ้าก็เริ่มสาง ปรากฏแสงสีขาวจางๆ นอกจากเขา คนอื่นๆก็วิ่งครบรอบกันหมดแล้วหลินชีเยี่ยช่วยพยุงไป๋หลี่พั่งพั่งที่แทบจะขาดใจกลับไปยังหอพัก พอเจ้าอ้วนสัมผัสกับเตียงนอนก็ไหลลงไปนอนแผ่ราวกับโคลน เหงื่อไคลท่วมตัวจนเปียกชุ่มไปถึงผ้าปูที่นอน ดูท่าทางเหมือนคนใกล้ตายเต็มที“แย่ชะมัด……คืนเดียว……ผมวิ่งมากกว่าครึ่งชีวิตที่ผ่านมารวมกันซะอีก……เหนื่อยจะตายแล้ว……ขอนอนพักหน่อย……”สิ้นเสียงของไป๋หลี่พั่งพั่ง เสียงนกหวีดอันแหลมคมก็ดังมาจากข้างนอกอีกครั้ง……
