จะหันหลังกลับ“สนุกกับช่วงเวลาแห่งความสงบครั้งสุดท้ายนี้ให้เต็มที่เถอะ พวกมือใหม่ พรุ่งนี้……คือฝันร้ายของพวกนาย”ครูฝึกที่เหลือต่างก็เดินตามหลังหยวนกังไป ส่วนสมาชิกหน่วยเร้นลับก็ทำท่าทางเย็นชาแล้วหายตัวไปในความมืดเหล่าทหารใหม่ต่างพากันซุบซิบ“ฝึกความแข็งแกร่งของร่างกาย……ผมเริ่มรู้สึกเสียใจที่มานี่แล้วสิ” ไป๋หลี่พั่งพั่งลูบท้องตัวเองพลางกล่าวด้วยสีหน้าเศร้าโศก“แทนที่จะสนใจเรื่องนั้น ฉันว่านายน่าจะสนใจอีกเรื่องมากกว่า……” หลินชีเยี่ยเอ่ยขึ้นช้าๆ“เรื่องอะไร?”“หอพักพังไปแล้ว คืนนี้พวกเรานอนที่ไหน?”ไม่ใช่แค่หลินชีเยี่ย ทหารใหม่คนอื่นๆ ก็ตระหนักถึงปัญหานี้เช่นกัน พวกเขาวิ่งกลับไปยังหอพัก ก่อนจะยืนนิ่งอยู่กับที่ด้วยความตกตะลึง……หอพักที่เพิ่งพังยับเยิน กลับคืนสู่สภาพเดิมอย่างสมบูรณ์บนกำแพงไม่มีแม้แต่รอยแตก พื้นก็ไม่มีเศษหินสักก้อน กระเป๋าเสื้อผ้าและข้าวของเครื่องใช้ของทุกคนก็ยังอยู่ครบ ไม่มีร่องรอยของการต่อสู้แม้แต่นิดเดียว“นี่……นี่มันเป็นไปได้ยังไง?” เหล่าทหารใหม่ล้วนตกตะลึงกับภาพที่เห็น พวกเขาเพิ่งออกไปไม่ถึงครึ่งชั่วโมง แล้วจะเป็นแบบนี้ไปได้อย่างไร?หลินชีเยี่ยยืนกอดอกครุ่นคิดพลางมองไปยังความมืดยามราตรี“แค่กแค่ก… ช่วยพยุงฉันหน่อย……” หน้ากากหวังเดินโซเซไปมาจนเกือบล้มลงกับพื้นน้ำวนและนภารีบเข้าไปพยุงเขาไว้ พลางถอนหายใจออกมา“หัวหน้า ทำแบบนี้ทำไม ปล่อยให้หน่วยสนับสนุนมาซ่อมก็ได้ ทำไมต้องใช้พลังย
