้อนเวลากลับไปซ่อมหอพักด้วย?” น้ำวนถามอย่างไม่เข้าใจ“พูดแบบนั้นไม่ได้ หอพักสามหลังนั่นฉันเป็นคนทำพัง ทำอะไรไว้ก็ต้องรับผิดชอบสิ” หน้ากากหวังส่ายหน้า ริมฝีปากซีดเซียวเล็กน้อย“ถึงแม้ข้างในจะไม่มีสิ่งมีชีวิต แต่การย้อนเวลากลับไปครึ่งชั่วโมง มันเป็นภาระต่อพลังจิตมากเกินไปนะ” นภาขมวดคิ้วแน่น“ไม่เป็นไร เดี๋ยวกลับไปให้ไช่ไช่ต้มซุปให้กินก็หายแล้ว”“ว่าแต่หัวหน้า……วันนี้ พวกเราแพ้แล้วเหรอ?” กุหลาบอดถามไม่ได้นภาส่งสายตาให้กุหลาบ ส่งสัญญาณให้เธออย่าเพิ่งพูดเรื่องนี้ร่างของหน้ากากหวังชะงักไป ครู่หนึ่งก็ค่อยๆ ยืนตัวตรง หันไปมองหอพักที่อึกทึกอยู่ด้านหลัง มุมปากปรากฏรอยยิ้มบางๆ“ใช่ พวกเราแพ้……แถมยังติดหนี้บุญคุณคนอื่นอีกด้วย”“คนรุ่นหลังนี่น่าเกรงขามจริงๆ”
