ด้ต่อสู้กันด้วยพลังของตนเอง แต่เป็นพลังศักดิ์สิทธิ์ที่แฝงอยู่ในร่าง!ตูม!เสียงระเบิดดังขึ้นเบาๆ หน้ากากหวังครางในลำคออย่างกะทันหัน พลางถอยหลังไปครึ่งก้าวในเวลาเดียวกัน ผนึกเทวะแห่งกาลรอบตัวพลันแตกสลายเป็นชิ้นๆหลินชีเยี่ยตาเปล่งประกาย เขาก้าวไปข้างหน้า…แล้วฟาดฟันดาบในทันที!ครั้งนี้ หน้ากากหวังไม่ทันได้ชักดาบออกมาป้องกันคมดาบสีฟ้าอ่อนกรีดผ่านหน้ากาก ตัดคำว่า ‘หวัง’ ที่อยู่บนหน้ากากออกเป็นสองส่วน!เพล้ง!หน้ากากหวังแตกละเอียดเผยให้เห็นใบหน้าอันหล่อเหลาและสุขุมภายใต้หน้ากาก กำลังจ้องมองหลินชีเยี่ยด้วยแววตาสิ้นหวังผู้พินิจโดยรอบลุกขึ้นอย่างพร้อมเพรียง พร้อมกับสูดหายใจเข้าลึก!รวมถึงเหล่าครูฝึกที่นั่งอยู่หน้าจอต่างก็รู้สึกตกตะลึง พลางคิดในใจว่าแย่แล้ว!“ขอโทษด้วย……”หน้ากากหวังประสานสายตากับหลินชีเยี่ย แล้วเอ่ยแผ่วเบาทันใดนั้น คลื่นในดวงตาของเขาก็กระเพื่อมอีกครั้งผนึกเทวะแห่งกาลเปิดออกแล้ว!เศษหน้ากากที่แตกกระจายกลางอากาศย้อนกลับไปที่ใบหน้าของหน้ากากหวังอย่างรวดเร็ว ร่างกายที่เอนหลังค่อยๆ กลับสู่ตำแหน่งเดิม ผู้คนที่ลุกขึ้นยืนต่างก็กลับไปนั่งที่อย่างเดิม ดวงตาฉายแววสับสนร่างกายของหลินชีเยี่ยถูกย้อนกลับโดยไม่สามารถควบคุมได้ ดาบในมือกลับไปสู่เส้นทางเดิม รอยร้าวบนหน้ากากเริ่มฟื้นฟู ร่างกายของเขากลับมายังตำแหน่งก่อนที่จะเหวี่ยงดาบ……หลินชีเยี่ยเบิกตากว้าง ดวงตาเปี่ยมด้วยความตกตะลึง!เวลา… ย้อนกลับไปสา
