ภูตจันทราไม่ยอมเชื่อ เขาชักกริชเล่มที่สองออกมาฟาดใส่โล่แสงสีทองอีกครั้ง!คราวนี้เขาใช้คมมีดแกร๊ง!ยามได้ยินเสียงกรีดแหลมดังขึ้น ปลายกริชเล่มนั้นแตกเป็นรอยบิ่น ทว่าโล่แสงสีทอง… ไม่ได้รับความเสียหายแม้แต่น้อยภูตจันทรา “……”“ขอโทษนะครับ ผมมีเครื่องรางป้องกันตัว [ปราการหยก] ของแบบนั้นทำร้ายผมไม่ได้หรอกนะ!” ไป๋หลี่พั่งพั่งยิ้มอย่างภาคภูมิใจพลางชี้มาที่สร้อยคอตรงหน้าอกของตน จากนั้นก็เสริมอีกว่า“อ้อ แถมบอกให้อีกอย่าง มันคือวัตถุต้องห้ามลำดับที่ 171 เป็นระดับอันตรายสูงเชียวนะ!”ในชั่วขณะต่อมา แสงสีทองที่ล้อมรอบไป๋หลี่พั่งพั่งรวมตัวกัน กลายเป็นวงล้อแสงสองวงที่หมุนด้วยความเร็วสูงพุ่งเข้าหาภูตจันทราจากทั้งสองด้าน!ภูตจันทราหลบถอยหลังอย่างรวดเร็ว ในขณะเดียวกันร่างกายก็พร่าเลือนหายไปในอากาศ“ล่องหนงั้นเหรอ?” ไป๋หลี่พั่งพั่งเลิกคิ้ว ล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าแล้วหยิบแว่นตาเลนส์เดียวอันเก่าออกมาสวมเลนส์ของแว่นตาเปล่งประกายสีฟ้าอ่อน ไป๋หลี่พั่งพั่งเอียงศีรษะแล้วปัดมือเบาๆ วงล้อแสงทั้งสองพุ่งแหวกอากาศออกไป!ชิ้ง! ชิ้ง!กริชสองเล่มแทงทะลุจากความว่างเปล่า ปัดป้องวงล้อแสงเอาไว้ได้ทัน ร่างของภูตจันทราเซถอยหลัง จ้องมองไป๋หลี่พั่งพั่งด้วยความประหลาดใจ“นายมองเห็นฉันเหรอ?”“[เนตรแห่งสัจจะ] วัตถุต้องห้ามลำดับที่ 315 พลังของมันคือทำลายภาพมายาทุกชนิด” ไป๋หลี่พั่งพั่งดันแว่นตาขึ้นแล้วยิ้มเยาะ“……” ภูตจันทราเหมือนจะตระหนักขึ
