บทที่ 109 ปริศนาแห่งขัตติยนารี และเบื้องหลังของท่านผู้เฒ่า
“ท่านอาจารย์เองก็สนใจในตัวเจ้าหญิงอวี่ฉีด้วยหรือขอรับ?” เมิ่งฝานเอ่ยถามด้วยความเคลือบแคลง
ตามครรลองแล้ว ด้วยวัยและตบะบารมีระดับท่านผู้เฒ่าหลิน ไม่น่าจะมีเรื่องใดในตัวเจ้าหญิงอวี่ฉีที่ดึงดูดความสนใจของท่านได้เลย แต่ก็นั่นแหละ จิตใจมนุษย์ยากแท้หยั่งถึง บุรุษนั้นมักถูกกล่าวขานว่ามีหัวใจที่หยุดไว้เพียงวัยเยาว์จนวันตาย และไม่ว่าเวลาจะผ่านไปเนิ่นนานเพียงใด สายตาของบุรุษมักจะทอดมองไปยังความงดงามที่อ่อนเยาว์อยู่เสมอ
“แม่นางผู้นั้นมีฐานะเป็นถึงองค์หญิงแห่งราชวงศ์ การที่นางมาเยือนสำนักกระบี่ซู่ซัน ข้าจะให้ความสนใจบ้างย่อมมิใช่เรื่องแปลก” ท่านผู้เฒ่าหลินกล่าวด้วยสีหน้าเรียบเฉยประดุจผิวน้ำที่ไร้ระลอกคลื่น
เมิ่งฝานจึงรุกถามต่อ “แล้วที่ท่านอาจารย์หยิบยกเรื่องเจ้าหญิงผู้นี้ขึ้นมา ไม่ทราบว่ามีประสงค์สิ่งใดหรือขอรับ?”
เขาสัมผัสได้ว่าท่านผู้เฒ่าหลินมิใช่คนที่จะเอ่ยนามผู้ใดขึ้นมาลอย ๆ โดยไร้ซึ่งเจตนาแอบแฝง และถ้อยคำต่อมาของท่านผู้เฒ่าก็พิสูจน์แล้วว่าข้อสันนิษฐานของเมิ่งฝานนั้นมิผิดเพี้ยนไปแม้แต่น้อย
