“เจ้าหญิงอวี่ฉีผู้นี้ แม้จะมีฐานันดรสูงส่งในโลกฆราวาส ทว่ายามก้าวเข้าสู่เขตคามซู่ซัน กลับวางตัวตามอำเภอใจและโอ้อวดบารมีจนเกินพิกัดไปเสียหน่อย” ท่านผู้เฒ่าหลินเอ่ย
เมิ่งฝานขมวดคิ้วมุ่นด้วยความฉงน ทิศทางบทสนทนาของอาจารย์เริ่มต้นมาในรูปแบบที่เขาไม่คาดคิด เพราะหากสดับรับฟังต่อไป ความหมายมันก็แทบจะถอดแบบมาจากสิ่งที่หลิวเยียนผิงเคยคร่ำครวญไว้ก่อนหน้านี้
หรือท่านอาจารย์ปรารถนาจะให้เขาออกโรงสั่งสอนนางด้วยตนเอง
แต่นั่นมันช่างย้อนแย้งยิ่งนัก! ด้วยสถานะอันสูงส่งของท่านผู้เฒ่าหลิน เหตุใดจึงต้องลดตัวลงมาแยแสพฤติกรรมเด็กอมมืออย่างเจ้าหญิงอวี่ฉีด้วยเล่า
เมื่อมีข้อสงสัย เมิ่งฝานก็มิคิดจะเก็บงำไว้ เขาจึงตัดสินใจถามออกไปตรง ๆ “ท่านอาจารย์ คงมิได้ต้องการให้ศิษย์ไปสั่งสอนนาง เพื่อลดทิฐิอันหยิ่งยโสลงหรอกนะขอรับ?”
ต่อหน้าท่านผู้เฒ่าหลิน เมิ่งฝานมิเคยรู้สึกถึงแรงกดดันหรือความยำเกรงที่ต้องระแวดระวังคำพูด เขาจึงสามารถเปิดอกถามได้ทุกสรรพสิ่งตามที่ใจคิด
“หากมีโอกาส เจ้าก็ลองไปลับฝีมือกับนางดูสักคราก็มิเสียหาย” ท่านผู้เฒ่าหลินกล่าวพลางปั้นหน้าสงบนิ่ง
