ิงกำแพงอยู่ ดูเหมือนกำลังรออะไรบางอย่าง“เธอรออะไรอยู่?” หลินชีเยี่ยเดินไปข้างๆ แล้วถาม“รอนาย” มอลลี่พูดอย่างใจเย็น “ถ้าฉันเดาไม่ผิด ยังมีอีกคนที่มีผนึกต้องห้ามขั้นวิกฤต”“ใคร?”“ตอนที่หัวหน้าครูฝึกพูด ผู้ชายคนแรกที่ลุกขึ้นมาคัดค้าน นายยังจำเขาได้ไหม?”“หมายถึงคนที่ใส่หมวกทหารกลับด้าน ติดกระดุมเสื้อไม่เรียบร้อย แล้วเคี้ยวหมากฝรั่งท่าทางกวนๆ น่ะเหรอ?”ไป๋หลี่พั่งพั่งหวนนึกแล้วพูดแทรกขึ้นมา“ฉันจำเขาได้” หลินชีเยี่ยพยักหน้า“ถ้าสามารถดึงเขาได้……”ชิ้ง–!!ก่อนที่มอลลี่จะกล่าวจบ ดวงตาของหลินชีเยี่ยพลันเบิกกว้าง เขาชักดาบตรงออกมาราวอัสนีบาต แล้วฟาดฟันไปทางด้านหลังของมอลลี่!เคร้ง–!เสียงกระทบกันดังก้องกังวาน มอลลี่ตอบสนองอย่างฉับไว พลิกตัวกลับมายืนอย่างรวดเร็ว แล้วจับด้ามดาบไทชิที่อยู่ด้านหลัง!ท่ามกลางความว่างเปล่า กริชเล่มหนึ่งสั่นไหวอย่างเลือนราง ดาบตรงของหลินชีเยี่ยปะทะเข้ากับคมกริชอย่างจัง!หลินชีเยี่ยจับจ้องไปยังความว่างเปล่าเบื้องหน้า สีหน้าเริ่มเคร่งเครียดขึ้นชายสวมหน้ากากจันทร์เสี้ยวปรากฏตัวขึ้นจากความว่างเปล่าอย่างเงียบเชียบเขาจับกริชไว้แน่น จ้องมองหลินชีเยี่ยด้วยความประหลาดใจ “นายมองเห็นฉันเหรอ?”“บังเอิญเห็น” หลินชีเยี่ยตอบกลับอย่างไม่ยี่หระภูตจันทราจ้องมองหลินชีเยี่ย สักพักก็พูดขึ้นอย่างกระจ่าง“ฉันรู้แล้ว นายก็คือตัวแทนของเซราฟสินะ กลิ่นอายของนายคล้ายคลึงกับหัวหน้าเสียจริง……”ด้านหลังของห
