ทั้งหมดที่สัมผัสกับฉันทั้งทางตรงและทางอ้อม”หลินชีเยี่ยเลิกคิ้ว เขานึกถึงฉากที่เธอพังประตูได้อย่างง่ายดาย และพยักหน้าเบาๆ “แข็งแกร่งมาก……ไม่น่าแปลกใจที่เธอจะใช้ดาบไทชิ”ในขณะที่ทั้งสองกำลังสนทนากัน ไป๋หลี่พั่งพั่งพลันวิ่งมาอย่างเร่งรีบ เขากระแอมไอใส่ทั้งสองคน แล้วยื่นมือออกมาหามอลลี่อย่างสุภาพ“สวัสดี คุณมอลลี่ ผมชื่อไป๋หลี่ถูหมิง เกิดในครอบครัวธรรมดาๆ ในเมืองกว่างเซิน……”ทันใดนั้น มอลลี่พลันขมวดคิ้ว จ้องมองไป๋หลี่พั่งพั่งอย่างรังเกียจ แค่นเสียงเยาะเย้ยเบาๆ แล้วหันหลังเดินออกจากโกดัง“สิ่งที่ฉันเกลียดที่สุดก็คือพวกคุณชายนี่แหละ……ฉันเตือนแล้วนะ อยู่ห่างๆ ฉันไว้!”ไป๋หลี่พั่งพั่งตกตะลึง รีบอธิบาย “ไม่นะ ผมไม่ใช่คุณชายนะ! ผมมาจากครอบครัวธรรมดาจริงๆ……”หลินชีเยี่ยเห็นมือของไป๋หลี่พั่งพั่งว่างเปล่า จึงเอ่ยถามด้วยความสงสัย “อาวุธของนายล่ะ?”“ผมใช้อาวุธอะไรไม่เป็น ก็เลยไม่ได้หยิบมาด้วย”หลินชีเยี่ยนิ่งเงียบ แล้วตบบ่าเขา “เอาอย่างนี้นะ ฉันให้คำแนะนำนายละกัน นายหาที่ลับตาคนซ่อนตัวไปก่อน……รอจนการประลองจบแล้วค่อยออกมา จะได้ไม่โดนลูกหลง”ไป๋หลี่พั่งพั่งส่ายหน้าอย่างแน่วแน่ “ไม่ได้! ผมไม่เป็นเต่าหัวหดหรอกนะ! ผมจะสู้!”“……” หลินชีเยี่ยส่ายหัว เดินตรงไปที่ประตูโกดัง “ตามใจแล้วกัน นายมีความสุขก็พอ”ตอนนี้ ทหารใหม่ที่มาเอาอุปกรณ์ในโกดังมีมากขึ้นเรื่อยๆ หลินชีเยี่ยและไป๋หลี่พั่งพั่งเดินออกมา เห็นมอลลี่สะพายดาบพ
