ทั่วลานฝึก หลินชีเยี่ยใช้พลังจิตรับรู้ได้อย่างชัดเจนว่าสีหน้าของทหารใหม่รอบข้างส่วนใหญ่เย็นชาลงบางคนเงยหน้าขึ้นอย่างเย่อหยิ่ง บางคนแอบเยาะเย้ย บางคนแสดงออกอย่างไม่แยแส และบางคนก็ก้มหน้าครุ่นคิด……“ยังไง? พวกนายไม่พอใจอย่างนั้นหรือ?” หยวนกังมองเห็นสีหน้าของทุกคนอย่างชัดเจน จึงเลิกคิ้วขึ้นไม่มีใครตอบ ทว่าคำตอบของพวกเขานั้นปรากฏชัดอยู่บนใบหน้าใช่ ฉันไม่พอใจ!“พวกนายคิดว่าตัวเองมีผนึกต้องห้ามที่แข็งแกร่ง มีความสามารถเหนือมนุษย์ และมีอนาคตที่สดใสงั้นหรือ? หรือคิดว่าที่ฉันยืนต่อหน้าพวกนายและตะคอกใส่แบบนี้ เป็นเพราะว่าฉันเกิดก่อนพวกนายไม่กี่ปีและมีขอบเขตพลังที่สูงกว่าพวกนายอย่างนั้นเหรอ?”“คงคิดว่าฉันสามารถด่าว่าพวกนายอ่อนแอ พูดได้ว่าพลังของพวกนายต่ำ แต่ฉันไม่สามารถด่าว่าพวกนายเป็นขยะ หรือเศษสวะงั้นเหรอ?”หยวนกังหัวเราะเยาะ “ไร้สาระ! สิ่งที่ฉันพูดไม่มีอะไรผิดเลย ดูสภาพพวกนายตอนนี้สิ ถึงฝึกไปจนถึงขั้นอนันต์ ก็เป็นได้แค่ขยะที่เก่งขึ้นเล็กน้อย! เมื่อเผชิญหน้ากับยอดฝีมือที่แท้จริง พวกนายจะไม่สามารถต้านทานได้แม้แต่กระบวนท่าเดียว!”“พวกนายเชื่อไหมล่ะ?!”ลมหายใจของหลายคนหนักหน่วงขึ้น ขณะที่จ้องเขม็งไปยังหยวนกังบนเวที ดวงตาของพวกเขาราวกับมีเปลวไฟลุกโชน“ผมไม่เชื่อ!!”ทันใดนั้น เด็กหนุ่มคนหนึ่งในชุดทหารที่ปลดกระดุมออกและสวมหมวกกลับด้าน ยกมือขึ้นอย่างเชื่องช้า ในขณะที่เคี้ยวหมากฝรั่งอยู่ ใบหน้าเต็มไปด้วยท่
