ยบๆ หน่อยได้ไหม! หูฉันจะแตกอยู่แล้ว!” หญิงสาวสวมหน้ากากกุหลาบเอ็ดตะโร“ฉันกลัวความสูง!!! กุหลาบ! อย่าพูดอย่างนั้นสิ! เธอลองมาอยู่ตรงนี้!” เสียงของน้ำวนแหบพร่า “หัวหน้า! หยวนกังบอกให้โดดลงมา เราก็ดันโดดลงมาจริงๆ เหรอ!? ทำไมต้องทำแบบนี้ด้วย!?”เบื้องล่างสุด ชายสวมหน้ากากอักษรหวัง (王) เอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “ได้ยินมาว่านักเรียนใหม่ปีนี้ข่มขู่ยากครูฝึกหยวนคงไม่มีทางเลือกเลยต้องขอให้พวกเรามาช่วย งานนี้เราต้องช่วยแล้วล่ะ”“อ๊าก!! แล้วถ้าพวกเราตกลงไปตายล่ะ!?”“ไม่ต้องห่วง มีฉันอยู่ทั้งคน ตายไม่ได้หรอก” ชายสวมหน้ากากนภาข้างๆ กลอกตา“นายแน่ใจนะ? ช่วงนี้ฉันอ้วนขึ้นหนึ่งกิโลกรัม นายแบกไหวแน่เหรอ?”“……”“……หัวหน้า ผมปล่อยให้หมอนี่ร่วงไปตายเลยได้ไหมครับ?”“ไม่ได้”“……”“อ๊ากกกกกกก”“เอาล่ะ เงียบเสียงหน่อย!” หน้ากากหวังชำเลืองมองด้านล่างพลางกล่าว “ใกล้ถึงพื้นแล้ว ตะโกนดังขนาดนี้เดี๋ยวพวกนั้นจะได้ยิน มันน่าอาย”“งั้น……งั้นฉันจะพยายามร้องเบาๆ ก็ได้……” น้ำวนรีบเอามือปิดปากตัวเอง“……”เมื่อพวกเขาใกล้ถึงพื้นดิน เหล่าทหารใหม่ก็เริ่มมองเห็นรูปลักษณ์ของพวกเขาชัดเจนขึ้น“พวกเขาคือ…… ‘เร้นลับ’ !?”“หนึ่งในสี่หน่วยรบพิเศษ ‘เร้นลับ’ งั้นเหรอ?!”“อือ……”ท่ามกลางเสียงอุทานของทุกคน ขณะที่ทุกสายตาจ้องมองคนทั้งเจ็ดกำลังจะร่วงลงพื้น ชายหนุ่มสวมหน้ากากนภาก็ยื่นนิ้วสองนิ้วออกมา สะบัดเบาๆ……แรงโน้มถ่วงที่รั้งตัวพวกเขาทั้งเจ็ดพลันหาย
