ิทยุสื่อสารออกมาแล้วเอ่ยอย่างแผ่วเบา “ลงมาได้”ตู๊ด-!เสียงวิทยุสื่อสารถูกปิด หยวนกังเงยหน้ามองท้องฟ้าสีครามราวกับกำลังรอคอยบางสิ่งผู้คนด้านล่างต่างเงยหน้ามองตาม ทว่ากลับไม่พบอะไร รออยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเริ่มซุบซิบกันท่ามกลางฝูงชน พลันเกิดเสียงร้องอย่างตื่นตะลึง“ดูสิ! มีคนตกลงมาจากฟ้า!”ทุกคนเงยหน้าขึ้นมองทันที!หลินชีเยี่ยจ้องมองท้องฟ้า ดวงตาหรี่ลงเล็กน้อยเหนือนภาสีครามสดใส มีจุดดำเจ็ดจุดกำลังขยายใหญ่ขึ้นอย่างรวดเร็ว ผ่านไปหลายวินาที ทุกคนจึงมองออก…นั่นคือคนเจ็ดคนคนทั้งเจ็ดสวมเสื้อคลุมสีเทา สะพายกล่องดำ และสวมหน้ากากที่แตกต่างกันพวกเขาร่วงหล่นมาจากยอดเมฆโดยไม่สวมอุปกรณ์ป้องกันใดๆ ทิ้งตัวลงมาอย่างอิสระ พุ่งตรงมายังลานฝึกอย่างรวดเร็ว สายลมพัดเสื้อคลุมของพวกเขาจนเสียงดังสนั่น!“บ้าเอ๊ย! พวกเขาไม่ใช่กระโดดลงมาจากเครื่องบินหรอกเหรอ? ไม่ได้สะพายร่มชูชีพด้วย!?” ไป๋หลี่พั่งพั่งที่ยืนอยู่ข้างๆ หลินชีเยี่ยร้องด้วยความตกใจไม่ใช่แค่ไป๋หลี่พั่งพั่ง คนอื่นๆ ต่างก็ตะลึงงัน เสียงจอแจดังขึ้นเรื่อยๆบนเวที หยวนกังเอามือลูบจมูก พึมพำเบาๆ “ให้ตายเถอะ ฉันแค่พูดเล่นๆ พวกเขากระโดดลงมาจริงๆ เหรอเนี่ย… ทุ่มเทเกินไปแล้ว”เหนือท้องฟ้า!ร่างทั้งเจ็ดร่วงหล่นลงมาอย่างรวดเร็ว เสียงกรีดร้องราวกับไก่ถูกเชือดดังก้องไปทั่วท้องนภา ชายสวมหน้ากากน้ำวนดิ้นรนขยับแขนขาอย่างบ้าคลั่ง“อ๊ากกกก!!!”“ช่วยด้วยยย!!”“อ๊าก–!!!”“น้ำวน! นายเงี
