ูกมิตรกับคนอื่นยังไงล่ะ?” ไป๋หลี่พั่งพั่งกล่าวอย่างไม่ใส่ใจ “พ่อผมยังบอกเลย สิ่งที่สำคัญที่สุดในโลกนี้คือเรื่องมนุษยสัมพันธ์……”“……” หลินชีเยี่ยกลอกตา “ถ้าหากมนุษยสัมพันธ์คือทั้งหมดของโลกใบนี้ งั้นสังคมนี้ก็คงล่มสลายไปแล้ว”กล่าวจบ เขาก็ไม่สนใจว่าไป๋หลี่พั่งพั่งจะเข้าใจหรือไม่ ก้มลงหยิบแปรงสีฟันของตัวเอง แล้วตรงไปยังห้องน้ำปล่อยให้ไป๋หลี่พั่งพั่งยืนงงอยู่ที่เดิม พลางเกาหัวอย่างไม่เข้าใจ……บ่ายวันนั้นหลินชีเยี่ยเปลี่ยนเป็นชุดทหารที่ได้รับจากสถานีเสบียง แล้วเดินตรงไปยังลานฝึกไป๋หลี่พั่งพั่งพยายามยัดก้นของตัวเองเข้าไปในกางเกงอย่างทุลักทุเล รีบร้อนตามหลังหลินชีเยี่ย พร้อมกับตะโกนเป็นระยะๆ ว่า “ชีเยี่ย รอผมด้วย!”เมื่อทั้งสองมาถึงลานฝึก คนส่วนใหญ่ก็มาถึงกันเกือบหมดแล้ว เพียงแต่ตอนนี้ยังไม่ได้จัดแถว ทุกคนจึงยืนแบบสบายๆ ดูแล้วสูงต่ำอ้วนผอมปะปนกันไปเบื้องบนเวที มีครูฝึกกว่ายี่สิบนายยืนตัวตรงหน้าอกผาย เรียงแถวอย่างเป็นระเบียบ ท่วงท่าสง่างามราวกับต้นสน!ผู้บัญชาการหยวนกังยืนอยู่แถวหน้าสุด กวาดสายตามองฝูงชนที่วุ่นวายเบื้องล่าง ดวงตาทั้งสองข้างหรี่ลงเล็กน้อย……
