ไว้เต็มอ้อมแขน ลอบมองลงไปด้านล่างอย่างหวาดๆ ก่อนจะทิ้งตัวลงกับพื้นแล้วพึมพำเบาๆ“มองไม่เห็นฉัน มองไม่เห็นฉัน มองไม่เห็นฉัน……”มุมปากของครูฝึกหงกระตุกเล็กน้อย ก่อนจะตะโกนต่อด้วยสีหน้าเรียบเฉย“อย่าคิดว่าพวกนายจะทำอะไรตามใจชอบก่อนการฝึกจะเริ่มต้นอย่างเป็นทางการได้!!” เขาประกาศกร้าว “ฉันบอกพวกนายไว้เลยนะ เมื่อก้าวเท้าผ่านประตูนั่นไปแล้ว พวกนายก็คือทหาร!”“ทหาร! ต้องรู้จักวินัย!!”“ครั้งนี้เป็นครั้งแรก! จะปล่อยพวกนายไปก่อน! ถ้าคราวหน้าฉันเห็นใครก่อเรื่องวุ่นวายอีก! ดูสิว่าฉันจะซ้อมพวกนายจนตายคามือหรือเปล่า!!”ครูฝึกหงตะโกนลั่น “ได้ยินที่ฉันพูดไหม!?”“ได้ยินแล้วครับ!!” เสียงขานรับดังมาจากหอพักทั้งสามอาคารครูฝึกหงกวาดตามองไปยังอาคารทั้งสามด้วยสายตาคมกริบ ก่อนจะเอ่ยช้าๆ ว่า “บ่ายสองโมงตรงวันนี้! รวมพลที่ลานฝึก!”สิ้นเสียง เขาก็หันหลังกลับ เดินออกจากบริเวณหอพักพร้อมกับครูฝึกคนอื่นๆไป๋หลี่พั่งพั่งมองลอดช่องทางเดินลงไปด้านล่างอย่างหวาดระแวง ก่อนจะรีบกุลีกุจออุ้มนาฬิกาเต็มไม้เต็มมือ แล้ววิ่งมาหาหลินชีเยี่ย“ตกใจหมดเลย……โชคดีที่ผมหลบได้ทัน ไม่งั้นโดนจับได้แน่!” ไป๋หลี่พั่งพั่งพูดอย่างหวาดผวาพลางลูบหน้าอกหลินชีเยี่ย “……”“เฮ้อ ดูเหมือนว่าของขวัญที่เหลือคงจะให้ใครไม่ได้แล้วล่ะ” ไป๋หลี่พั่งพั่งก้มมองนาฬิกาในมือพลางถอนหายใจ“ทำไมนายถึงยึดติดกับการให้ของขวัญนักล่ะ?” หลินชีเยี่ยอดถามไม่ได้“ไม่ให้ของขวัญแล้วจะผ
