บอดี้การ์ดที่อยู่ด้านหลังเด็กอ้วนรีบนำกล่องของขวัญมาวางเรียงอย่างเป็นระเบียบข้างเตียงของหลินชีเยี่ย จากนั้นก็ยืนเรียงแถวอยู่ด้านหลังเจ้านายตน“เฮ้อ พวกนายยืนตรงนี้ทำไม? ที่นี่เป็นค่ายฝึกอบรมทหารใหม่ คิดว่าเป็นบ้านของพวกนายเหรอ?” เด็กอ้วนโบกมือไล่อย่างรำคาญ “ไปๆ ไปให้หมด อย่าให้รูมเมทของฉันเข้าใจผิดว่าฉันชอบอวดอำนาจ”เหล่าบอดี้การ์ดมองหน้ากัน สุดท้ายก็จำใจจากไปอย่างเสียไม่ได้เหลือเพียงเด็กอ้วนนั่งอยู่ข้างของขวัญที่กองเป็นภูเขา เขาก้มมองเสื้อผ้าของตัวเอง แล้วกระแอมเบาๆ ก่อนจะนั่งตัวตรงที่หน้าประตูหลินชีเยี่ยเกาหัว สถานการณ์ตอนนี้ไปในทิศทางที่เขาไม่เข้าใจเสียแล้ว……หลังจากตรึกตรองครู่หนึ่ง เขาก็ค่อยๆ เดินไปที่ห้องพักของตนเมื่อร่างของหลินชีเยี่ยปรากฏขึ้นบนทางเดินที่โล่งกว้าง ดวงตาของเด็กอ้วนพลันสว่างวาบ เขารีบลุกขึ้นยืน จัดแต่งทรงผมและเสื้อผ้าอีกครั้ง ฉีกยิ้มเผยฟันขาวสะอาด มองหลินชีเยี่ยที่สวมรองเท้าแตะเดินเข้ามาใกล้สีหน้าของหลินชีเยี่ยเริ่มแปรเปลี่ยน ภายใต้สายตาประหลาดของเด็กอ้วนคนนั้น เขารู้สึกประหม่าจนเดินไม่ถูกในที่สุด หลินชีเยี่ยก็เดินมาถึงหน้าประตูห้องพัก“เอ่อ…”“สวัสดี ผมชื่อไป๋หลี่ถูหมิง ผมรู้ว่าชื่อมันจำยากไปหน่อย คุณเรียกผมว่าถูหมิง หรือไม่ก็พั่งพั่งก็ได้!”หลินชีเยี่ยยังไม่ทันได้โต้ตอบอะไร เจ้าอ้วนก็โค้งคำนับจนตัวงอ ทำให้เขาผงะถอยหลังไปสองก้าว“หวังว่าเราจะเป็นเพื่อนกันนะครับ หนึ่
