งปีต่อจากนี้ โปรดช่วยชี้แนะด้วยนะ!”ท่าทางแบบนี้ ทำให้หลินชีเยี่ยถึงกับไปไม่เป็น“อะแฮ่ม……เอ่อ ไป๋หลี่……ไป๋หลี่……” หลินชีเยี่ยพยายามนึก แต่ก็นึกชื่อสองพยางค์หลังไม่ออก จำได้แค่คำว่าพั่งพั่งอยู่ด้วย“ไป๋หลี่……เอ่อ……เพื่อนร่วมชั้นพั่งพั่ง ไม่ต้องเกรงใจขนาดนั้นก็ได้……”ดวงตาของเจ้าอ้วนเป็นประกายขึ้นมาในทันใด ดูท่าทางจะชอบใจชื่อไป๋หลี่พั่งพั่งอยู่ไม่น้อย “ยังไม่ได้ถามชื่อของคุณเลย……”“อ้อ ผมชื่อหลินชีเยี่ย”“พี่ชีเยี่ย ผมเอาของฝากจากบ้านเกิดมาให้ ไม่ใช่ของมีค่าอะไรหรอกนะ หวังว่าจะไม่รังเกียจกัน” อีกฝ่ายยิ้มร่าพลางยื่นกล่องของขวัญที่อยู่ด้านหลังให้หลินชีเยี่ยทีละกล่องหลินชีเยี่ยใช้พลังจิตกวาดมอง สีหน้าพลันแปรเปลี่ยนอีกครั้ง“นี่มัน… กล่องนาฬิกาโรเล็กซ์?” หลินชีเยี่ยตกตะลึงในกล่องของขวัญที่อยู่ในมือของเจ้าอ้วนมีนาฬิกาโรเล็กซ์สิบสองเรือนวางเรียงกันอย่างเป็นระเบียบ ทั้งซับมารีนเนอร์สีเขียว เอ็กซ์พลอเรอร์ กรีนิช……แต่ละรุ่นล้วนแตกต่างกัน ถ้าไม่ใช่เพราะหลินชีเยี่ยอ่านนิตยสารมามาก เขาคงจำไม่ได้ว่ามีกี่เรือนนาฬิกาโรเล็กซ์สิบสองเรือนวางอยู่ในกล่องเดียวกัน ให้ความรู้สึกเหมือนชุดของขวัญแอปเปิ้ลฟูจิแดง!“อะไรนะกัน? พี่ชีเยี่ยไม่ชอบโรเล็กซ์เหรอ?” เด็กอ้วนชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะวางกล่องโรเล็กซ์ไว้ข้างๆ แล้วหยิบกล่องอื่นขึ้นมา “แล้วปาเต๊ก ฟิลิปป์ล่ะ? คาร์เทียร์ คาร์ล เอฟ.หรือบูเคอเรอร์ก็มีนะ…”“พี่ชีเยี่ยครับ
