ย่างอาหาร น้ำ อาวุธ และเครื่องนอน… หลินชีเยี่ยยังเห็นรถบางคันบรรทุกวัตถุระเบิดด้วย!หลินชีเยี่ยมุมปากกระตุกเล็กน้อย ทันใดนั้นก็รู้สึกกังวลเกี่ยวกับความปลอดภัยของฐานทัพนี้…ยามกล่าวถึงเรื่องนี้ หลินชีเยี่ยยังไม่เคยได้รับการฝึกฝนแบบกลุ่มอย่างจริงจัง เพราะเขาตาบอดตั้งแต่ยังเด็ก จึงไม่เคยเข้าร่วมการฝึกทหารเบื้องต้นแม้แต่ครั้งเดียว แม้แต่การเรียนวิชาพลศึกษาก็แทบไม่ได้เข้าร่วม หากเขาไม่สนใจออกกำลังกายเป็นประจำ ตอนนี้เขาคงอ่อนแอเป็นแน่“ฝั่งโน้นคือสนามฝึก ส่วนใหญ่เราจะเน้นการฝึกทางกายภาพที่นั่น” ครูฝึกหงชี้ไปยังพื้นที่โล่งกว้างราวกับสนามบิน “ความแข็งแกร่งทางกายภาพเป็นจุดสำคัญในการฝึกของเรา ดูจากรูปร่างของนายแล้ว คงต้องเตรียมใจไว้บ้างล่ะ”“ตรงนั้นคือโรงอาหาร สถานที่ที่นายจะทั้งรักและเกลียดในอีกหนึ่งปีข้างหน้า”“ส่วนตรงนั้นคือห้องเรียน ใช้สอนความรู้ทางทฤษฎี”“อาคารร้างที่เรียงรายกันเป็นแถวตรงนั้นคือสนามฝึกยุทธวิธี ไว้ใช้สอนการต่อสู้ในเมือง การโรยตัว การไต่เชือก……”“และตรงนั้นคือสนามยิงปืน……”……หลินชีเยี่ยมองสนามฝึกซ้อมที่ปรากฏขึ้นตรงหน้าอย่างไม่สิ้นสุดพลางจดจำการใช้งานของมันอยู่ในใจ ทั้งแอบรู้สึกตื่นเต้นและคาดหวัง……“นั่นอะไรครับ? ร้านขายของชำหรือเปล่า?” หลินชีเยี่ยชี้ไปยังร้านเล็กๆ ที่อยู่ไม่ไกลอย่างสงสัยมันดูเหมือนร้านขายของชำธรรมดาที่พบเห็นได้ทั่วไปตามโรงเรียน เป็นอาคารเล็กๆ ที่มีชั้นวางของอัดแน่
