ดส่องถึงและรู้สึกสะดวกสบายที่สุด“วิสัยทัศน์ไม่เลว งั้นฉันจะลงทะเบียนให้” ครูฝึกหงจดหมายเลขห้องของหลินชีเยี่ยเอาไว้ “ค่ายฝึกอบรมจะเริ่มอย่างเป็นทางการในอีกสามวันข้างหน้า สองวันนี้นายก็พักผ่อนให้ดี”“เอาเป็นว่า……ต่อจากนี้นายจะไม่ได้พักแบบนี้แล้ว”หงฮ่าวอธิบายสั้นๆ แล้วหันหลังเดินจากไป เหลือเพียงหลินชีเยี่ยอยู่ในห้องพักเพียงลำพังสภาพแวดล้อมของห้องพักสะอาดกว่าที่เขานึกภาพไว้ แต่สิ่งอำนวยความสะดวกค่อนข้างหยาบ แค่ขึ้นไปนั่งบนเตียงไม้แข็งๆ เตี้ยๆ นั่นก็รู้สึกอึดอัดแล้ว ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเครื่องปรับอากาศ แม้แต่พัดลมในห้องก็ไม่มีโชคดีที่หลินชีเยี่ยเคยชินกับชีวิตที่ลำบาก สภาพแวดล้อมเช่นนี้จึงไม่ใช่เรื่องใหญ่นัก เขาจัดกระเป๋าและปูเตียงอย่างชำนาญ จากนั้นก็เอนกายลงบนเตียงที่นี่ไม่มีสัญญาณ ไม่มีโทรศัพท์มือถือ แม้แต่จะหาอะไรทำฆ่าเวลาเล่นๆ ก็ยังไม่ได้ หากให้เขาอยู่คนเดียวที่นี่สามวันจริงๆ คงน่าเบื่อแย่ยังดีที่หลินชีเยี่ยมีโรงพยาบาลจิตเวชอยู่ในหัว ยามว่างจึงเข้าไปจิบชาพูดคุยกับนิกซ์ หรือไปเล่นหมากรุก และพูดคุยกับหลี่อี้เฟยในห้องกิจกรรม เขาจึงไม่รู้สึกเบื่อเลยแม้แต่น้อยเช้าวันรุ่งขึ้น หลินชีเยี่ยไปยังสถานีเสบียงเพื่อรับสิ่งของ เนื่องจากโรงอาหารยังไม่เปิด จึงหาที่กินมื้อเช้าไม่ได้จนกระทั่งเขากลับมาถึงห้องพัก ก็พบว่ามีคนหลายคนยืนอยู่หน้าห้องของเขาแล้ว“คุณชายน้อย ผมพาคุณดูมาหลายที่แล้ว ห้องนี้แหละสภาพแวดล
