เมืองหลวงสำนักงานค่ายฝึกอบรมหน่วยพิทักษ์ราตรี“อะไรนะ? ค่ายฝึกอบรมทหารใหม่ครั้งนี้จัดที่เมืองชางหนาน? เมืองชางหนานอยู่ที่ไหน?” หยวนกังมองเอกสารในมืออย่างตกตะลึงเบื้องหน้า ชายที่นอนเอกเขนกอยู่บนเก้าอี้เอนหลังโต๊ะทำงาน ยืดเส้นยืดสายพลางลืมตาขึ้น บนหน้ามีรอยแผลเป็นรูปกางเขนอยู่ที่ขมับข้างหนึ่งเขาคือหัวหน้าทีม 006 ของหน่วยพิทักษ์ราตรีประจำเมืองหลวง ชื่อเส้าผิงเกอ“เป็นเมืองเล็กๆ ทางตะวันออกเฉียงใต้ อยู่ติดกับเมืองหวยไห่” เส้าผิงเกอนึกคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วตอบ“แต่ว่า… การฝึกทุกปีล้วนจัดขึ้นที่เมืองหลวงไม่ใช่หรือ? ทำไมปีนี้ถึงเปลี่ยนไปจัดที่เมืองชางหนานกะทันหัน?”หยวนกังขมวดคิ้ว“ใครจะไปรู้ว่าเบื้องบนคิดอะไรอยู่” เส้าผิงเกอลุกขึ้นยืน เดินไปรินน้ำร้อนใส่แก้วอย่างเชื่องช้า แล้วกลับมานอนลงบนเก้าอี้ตัวเดิม “พวกเรา… เอ่อ ไม่สิ นายแค่ปฏิบัติตามคำสั่งก็พอ”“นายเป็นรองหัวหน้าทีม 006 ของพวกเรา และเป็นครูฝึกใหญ่ของค่ายฝึกอบรมทหารใหม่ทุกปี นายฝึกทหารมาหลายรุ่นแล้ว เปลี่ยนบรรยากาศบ้างไม่ได้รึไง?”“ไม่ใช่แบบนั้น” หยวนกังส่ายหัว “ฉันแค่ไม่เข้าใจว่าทำไมถึงเปลี่ยนสถานที่ ทั้งที่อุปกรณ์ สถานที่ เครื่องมือเครื่องใช้ต่างๆ ที่นี่ก็พร้อมอยู่แล้ว ตอนนี้ยังต้องลำบากขนย้ายไปที่เมืองชางหนานอีก… นี่มันไม่ใช่การหาเรื่องใส่ตัวหรอกเหรอ?”“เบื้องบนทำแบบนี้ ต้องมีเหตุผลของพวกเขา เราแค่ทำตามคำสั่งก็พอ สิ่งที่ไม่ควรรู้… ก็อย่าถา
