ขึ้นมาแทน ดวงตาเป็นประกายขณะมองหลินชีเยี่ย“งั้นเราซื้อตัวนี้กันเถอะ!!”หลินชีเยี่ย “……”จนกระทั่งพลบค่ำ หลินชีเยี่ยถึงได้แบกข้าวของพะรุงพะรังกลับมาถึงห้องเขามองข้าวของสีสันฉูดฉาดเต็มพื้น ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งข้างๆ ใบหน้าปรากฏรอยยิ้มขมขื่น ทว่ายิ่งยิ้มก็ยิ่งดูสดใส……รอยยิ้มค่อยๆ จางหาย กลายเป็นแววตาโศกเศร้า……เขาเงยหน้ามองออกไปนอกหน้าต่าง แสงจันทร์สลัวสาดส่องทั่วโลกมนุษย์ถึงเวลาที่ต้องไปแล้วสินะ………รุ่งอรุณใหม่หน้าสถานีรถไฟหลินชีเยี่ยลากกระเป๋าเดินทางใบโตสองใบ ยืนอยู่หน้าสถานีรถไฟ ด้านหลังคือสมาชิกคนอื่นๆ ของหน่วย 136“เอาของไปครบแล้วใช่ไหม?” อู๋เซียงหนานเป็นคนแรกที่เอ่ยถาม“ครบแล้วครับ”“น้องชีเยี่ย พี่ซื้อครีมกันแดด ครีมกำจัดขน และโลชั่นทาตัวมาให้ นายต้องทาด้วยนะ!” หงอิงที่ยืนอยู่ด้านหน้าสุดน้ำตาคลอ เอ่ยด้วยความอาลัยอาวรณ์“……จะใช้ครับ วางใจเถอะ” หลินชีเยี่ยพูดด้วยน้ำเสียงระอาเล็กน้อย“ชีเยี่ย” เฉินมู่เหยี่ยเดินเข้ามาหาหลินชีเยี่ยพร้อมกับสีหน้าเคร่งเครียด “ที่เมืองหลวงมันไม่เหมือนที่เมืองของเราหรอกนะ ห่างไกลกันเกินไป แถมค่ายฝึกอบรมก็ไม่ค่อยยุติธรรมเท่าไหร่……ถ้าอยู่ที่เมืองของเรา พวกเราลากกันไปพังค่ายได้เลย แต่ที่เมืองหลวง……นายต้องพึ่งตัวเองแล้วนะ”“ไม่ต้องห่วง ผมดูแลตัวเองได้ครับ” หลินชีเยี่ยตอบอย่างมั่นใจเขาโค้งคำนับให้ทุกคนเล็กน้อย “ผมไปก่อนนะครับ”หลินชีเยี่ยลุกขึ้น โบกมือลาทุกคน แล้วลากกระ
