“ฮัลโหล?”[สวัสดีครับ หัวหน้าเฉินมู่เหยี่ยใช่ไหมครับ?]“ฉันเอง”[พวกเราเจอปัญหา ขณะกำลังทำความสะอาดสนามรบที่สองครับ]“ปัญหาอะไร”[ตอนที่เรากำลังเก็บกู้ซากศพอสรพิษหนานต้า แต่พบว่าหัวของมัน… หายไปครับ]เฉินมู่เหยี่ยขมวดคิ้วเล็กน้อยขณะนั่งบนเบาะข้างคนขับ“หายไปเหรอ?”[ครับ พวกเราค้นหาทั่วทั้งที่เกิดเหตุแล้ว แต่ไม่พบหัวของมันเลย]“หรือว่านักเรียนจะซ่อนมันไว้หรือเปล่า?”[ไม่น่าจะเป็นไปได้ครับ เราค้นตัวพวกเขาแล้วแต่ไม่พบอะไรเลย……จึงคาดว่าอาจมีคนเอาหัวของมันหนีออกจากหอประชุมก่อนที่พวกเราจะมาถึง]“ตอนนี้น่านฟ้าไร้แดนน่าจะยังคงปกคลุมโรงเรียนอยู่ เขาน่าจะหนีออกไปไม่ได้หรอก” เฉินมู่เหยี่ยกล่าวอย่างใจเย็น “พวกนายกระจาย [กระซิบห้วงฝัน] ไปทั่วทั้งโรงเรียน ลบความทรงจำของเขาออกก่อน เมื่อสูญเสียความทรงจำเขาก็จะเปิดเผยตัวตนออกมาเอง”[รับทราบครับ]หลังจากวางสาย หงอิงพลันถามด้วยความสงสัย“หัวหน้า เกิดอะไรขึ้นเหรอคะ?”“หัวของอสรพิษหนานต้าหายไป คาดว่าน่าจะถูกขโมยไป” เฉินมู่เหยี่ยกล่าว “แต่มันไม่ใช่ปัญหาใหญ่ น่าจะตามกลับมาได้”หลินชีเยี่ยชะงักพร้อมกับขมวดคิ้วเล็กน้อย ขณะที่มองออกไปนอกหน้าต่าง‘หรือว่าจะเป็นเขา……?’……ตู้ม!อันชิงอวี๋ที่พยายามปีนกำแพงหนี ทว่ากลับถูกสิ่งกีดขวางที่มองไม่เห็นกระดอนกลับลงมาที่พื้น เขากัดฟันลุกขึ้นยกกระเป๋าเป้ขึ้นสะพายหลัง จ้องไปยังความว่างเปล่าเบื้องหน้า“ปราการที่มองไม่เห็นนั่นยังคงอยู่ พวกนั้นอ
