ว่ายังมีพวกเราอยู่ที่ชั้นสาม แต่หลังจากนั้นฉันก็พบว่า อสรพิษพวกนี้มันสามารถใช้สายตาร่วมกันได้”อันชิงอวี๋เว้นวรรคครู่หนึ่งแล้วพูดต่อ “กล่าวคือ พวกมันรู้ดีว่ามีเหยื่ออยู่ตรงหน้า แต่ก็ยังเพิกเฉย เหมือนกับว่า……”“พวกมันจงใจเก็บพวกเราไว้”“จากนั้น หลี่อี้เฟยก็พาคนกลุ่มหนึ่งมาช่วยพวกเราเหมือนฟ้าประทาน”“หลังจากฆ่าบริวารอสรพิษสองตัวนั้นแล้ว ก็มีบริวารอีกหกตัวที่อยู่ชั้นล่างมารุมล้อมพวกเราไว้ จำนวนนี้ก็ค่อนข้างแปลกเช่นกัน มันสามารถกดดันพวกเราได้มาก แต่ก็ไม่ทำให้พวกเราไร้หนทางสู้!”“หากพวกมันมาเพิ่มอีกแค่ตัวเดียว ยามนั้นพวกเราก็คงต้านไม่ไหวแล้ว แต่มันกลับไม่มา”“จนกระทั่งหลินชีเยี่ยใกล้มาถึง อสรพิษหกตัวก็ออกแรงอีกครั้ง บีบพวกเราจนตกที่นั่งลำบาก……ทุกอย่างมันบังเอิญจนน่าขนลุกเกินไป!”“แค่นี้เจ้าก็สงสัยข้าแล้วหรือ?” หลี่อี้เฟยขมวดคิวแน่น“ไม่ สิ่งที่ทำให้ฉันสงสัยนายจริงๆ ก็คือการที่อสรพิษตัดเชือกของพวกนายต่างหาก” อันชิงอวี๋ส่ายหน้า “ตอนที่พวกนายโรยตัวลงมา อสรพิษสองตัวแรกไม่ได้เห็นฉากนั้น ตามหลักเหตุผลแล้ว พวกมันไม่น่าจะรู้ว่ามีเชือกเส้นนี้อยู่”“ทว่าอีกหกตัวที่ตามมา กลับตัดเชือกเส้นนี้ขาดอย่างแม่นยำ ราวกับว่าพวกมันรู้ดีว่านั่นคือทางหนีทีไล่ของพวกนาย”“บริวารอสรพิษตัดสิ่งที่ไม่ควรจะเห็น แสดงว่ามีเพียงสิ่งเดียวเท่านั้น……”“ในหมู่พวกเรา มีผู้ที่ใช้สายตาร่วมกับพวกมัน!”อันชิงอวี๋แบมือออก “แน่นอน ตอนนั้นฉันยั
