“พวกนายว่า……พวกนั้นมันคือตัวอะไรกันแน่?”“ไม่รู้สิ แต่ฉันว่าอีกสิบกว่าปีข้างหน้า พวกนั้นคงตามหลอกหลอนฉันไปอีกนาน”“สิบกว่าปี? นายคิดว่าเราจะรอดไปถึงตอนนั้นเหรอ?”“นายหมายความว่ายังไง?”“ถ้าเกิดสัตว์ประหลาดพวกนั้นไม่ได้ปรากฏตัวแค่ในโรงเรียนของเรา……แต่โผล่ไปทั่วทั้งต้าเซี่ยล่ะ?”“แบบพวกหนังซอมบี้แพร่ระบาดงั้นเหรอ?”“ใช่ๆ ฉันหมายความว่าแบบนั้นแหละ”“เลิกพูดเรื่องน่ากลัวได้แล้ว หลินชีเยี่ยเพิ่งจะบอกไปหยกๆ ว่าพวกมันปรากฏตัวแค่ที่โรงเรียนเราเท่านั้น พวกเรารอให้คนมาช่วยเหลือก็ปลอดภัยแล้ว”“หลินชีเยี่ย……เขาเป็นใครกันแน่?”……ภายในหอประชุมใหญ่ที่ปกติมักจะว่างเปล่า ยามนี้กลับคับคั่งด้วยผู้คนมากมายเกือบครึ่งหนึ่ง พวกเขาล้วนเป็นนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ห้า ซึ่งเพิ่งได้รับความช่วยเหลือออกมาจากอาคารเรียน ทางเข้าออกเพียงทางเดียวของหอประชุมถูกควบคุมโดยหน่วยขวาน ซึ่งถือว่าเป็นสถานที่ที่ปลอดภัยที่สุดในตอนนี้เสียงร้องไห้ เสียงปลอบประโลม เสียงพูดคุย และเสียงโต้เถียงดังระงมไปทั่วทั้งห้อง แม้ว่าจะมีคนพยายามควบคุมสถานการณ์อยู่ตลอดเวลา แต่ก็ไม่อาจหยุดยั้งเสียงเหล่านั้นได้อันชิงอวี๋นั่งนิ่งอยู่หลังประตู หลับตาลงราวกับกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่างก๊อก ก๊อก ก๊อก!เสียงเคาะประตูสามครั้งติดต่อกัน สองครั้งยาวและครั้งสุดท้ายสั้น ทำให้สมาชิกหน่วยขวานที่อยู่ด้านหลังประตูเบิกตากว้าง รีบเคลื่อนย้ายสิ่งกีดขวางที่กั้นประตูออกไปหลี
