่อี้เฟยกลับมาแล้วอันชิงอวี๋ลืมตาขึ้น หันไปมองทางประตูหลี่อี้เฟยเดินเข้ามาในหอประชุมด้วยอาการหอบหายใจ เหงื่อโซมกายราวกับเพิ่งวิ่งแข่งร้อยเมตรมา“เป็นไงบ้าง? นักเรียนที่เหลืออพยพออกมาหมดแล้วใช่ไหม?” อันชิงอวี๋ลุกขึ้นยืน เอ่ยถามหลี่อี้เฟย“อพยพหมดแล้ว ฉันวิ่งหอบแทบตายมาครึ่งโรงเรียน นอกจากที่นี่แล้ว ไม่มีวี่แววของคนอื่นเลย เวรเอ๊ย เหนื่อยจะตายแล้ว…” หลี่อี้เฟยทรุดตัวลงบนเก้าอี้พร้อมกับยกมือขึ้นมาซับเหงื่อที่ผุดพรายเต็มหน้าผาก“ก็ดีแล้ว” อันชิงอวี๋พยักหน้ารับคำ“ฉันจะบอกนายให้ ตอนที่ฉันวิ่งไปทางสนามกีฬาเมื่อกี๊ ฉันได้ยินเสียงดังสนั่นมาจากตึกศิลปะ เหมือนกับตึกถล่มเลย” หลี่อี้เฟยทำท่าครุ่นคิดก่อนจะหันไปบอกอันชิงอวี๋“เว่อร์ไปหรือเปล่า?”“พวกเขาน่าจะเจอร่างจริงของสัตว์ประหลาด แล้วกำลังต่อสู้กันอยู่แน่เลย” หลี่อี้เฟยเอนหลังพิงเก้าอี้พลางถอนหายใจยาว “ถ้าฉันไม่ติดภารกิจค้นหาและช่วยเหลือนักเรียนนะ อยากจะแอบไปดูสักหน่อย”“การต่อสู้ของเทพเซียนแบบนั้น นายอยู่ห่างๆ ไว้จะดีกว่า”“เฮ้อ จริงด้วย”“แล้วองค์กรที่หลินชีเยี่ยสังกัดมีชื่อว่าอะไรน่ะ?” อันชิงอวี๋ถามขึ้นราวกับตระหนักถึงบางสิ่ง“หน่วยพิทักษ์ราตรี”สิ้นคำพูด หลี่อี้เฟยก็รีบเอามือปิดปากตัวเอง คิดอยู่ครู่หนึ่งก็ปล่อยมือลง “ช่างเถอะ บอกไปก็คงไม่เป็นไรหรอกยังไงซะคนในนี้ก็ต้องถูกลบความทรงจำอยู่ดี”“ลบความทรงจำงั้นเหรอ?”“ใช่ พวกเขามีอุปกรณ์ที่สามารถลบความทรงจำ
