อสรพิษหนานต้าได้แล้ว”หลี่อี้เฟยถอนหายใจอย่างโล่งอก แย้มยิ้มพลางตบบ่าหลินชีเยี่ย “เยี่ยมไปเลย ชีเยี่ย! พวกนายจัดการมันได้จริงๆด้วยแบบนี้ทุกคนก็รอดแล้ว”เมื่อได้ยินหลี่อี้เฟยเอ่ยเช่นนี้ ทั้งหอประชุมใหญ่พลันส่งเสียงโห่ร้องขึ้นมา เหล่านักเรียนที่เพิ่งผ่านประตูผีมาได้ต่างดีใจที่จะได้ออกจากโรงเรียนที่น่ากลัวแห่งนี้ และอยู่ห่างไกลจากสัตว์ประหลาดกินคนพวกนั้น!หน่วยขวานที่อยู่ด้านข้างก็โห่ร้องเช่นกัน พวกเขาโยนขวานในมือทิ้งแล้วโผเข้ากอดกันอย่างตื่นเต้นหลี่อี้เฟยขยิบตาให้หลินชีเยี่ย จากนั้นก็ขยับเข้าไปกระซิบข้างหูว่า“คราวนี้ฉันสร้างผลงานได้ไม่น้อยเลยนะ การเข้าร่วมหน่วยพิทักษ์ราตรีคงไม่มีปัญหาใช่ไหม? ฉันไม่อยากถูกลบความทรงจำนะ……”หลินชีเยี่ยยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น ก่อนเอ่ยเสียงแผ่วเบา“อาจจะนะ”หลี่อี้เฟยชะงักในตอนนั้นเอง อันชิงอวี๋ที่อยู่ด้านหลังก็ล้วงปืนออกจากกระเป๋าอย่างเงียบเชียบปากกระบอกปืนสีดำสนิทเล็งไปที่หลังศีรษะของหลี่อี้เฟยต่อหน้าต่อตาสมาชิกหน่วยขวานที่ตื่นตะลึงเขาเหนี่ยวไกปืน!ปัง! ปัง! ปัง!!เสียงปืนสามนัดดังสนั่นราวกับสายฟ้าฟาดผ่าลงมา เสียงพูดคุยหัวเราะอย่างครื้นเครงพลันเงียบหาย บรรยากาศรื่นเริงภายในหอประชุมใหญ่กลับคืนสู่ความเงียบสงัดอีกครา!รอยยิ้มบนใบหน้าทุกคนพลันแข็งค้าง พวกเขาผินหน้ามองไปยังทางออกช้าๆ ดวงตาเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อหลี่อี้เฟยหันกลับไปมองอย่างงุนงง พบว่าอันชิงอวี๋กำลังถือ
