ปืนอย่างใจเย็น ปลายกระบอกปืนมีควันสีขาวจางๆลอยคละคลุ้งหลี่อี้เฟยแน่นิ่งเพียงชั่วครู่ ก่อนจะเอ่ยถามด้วยความสับสน“อันชิงอวี๋? นายยิงปืนทำไม?”อันชิงอวี๋ยืนนิ่ง ไม่เอื้อนเอ่ยสิ่งใดออกมาผ่านไปเนิ่นนาน หลี่อี้เฟยจึงได้สติ ค่อยๆ ยกมือลูบหลังศีรษะของตัวเอง…กริ๊ก!ปลอกกระสุนตกกระทบพื้นส่งเสียงก้องกังวานที่หลังศีรษะของเขา มีรอยกระสุนตื้นๆ สามรู กำลังสมานตัวกันอย่างช้าๆ มีเพียงเลือดซึมออกมาเล็กน้อย ยามหลี่อี้เฟยใช้มือปาดออกไปก็ไม่หลงเหลือร่องรอยใดๆ อีกหลี่อี้เฟยมองเลือดบนมือ พึมพำกับตัวเอง“ฉันโดนยิง……ทำไมถึงยังไม่ตาย?”เขาเงยหน้ามองหลินชีเยี่ย ยื่นมือเปื้อนเลือดไปตรงหน้าอีกฝ่าย“นี่… ชีเยี่ย ดูนี่สิ ทำไมฉันยังไม่ตาย?” ดวงตาสั่นไหวเล็กน้อย “หรือว่า……ฉัน……พลังตื่นแล้ว?”หลินชีเยี่ยมองเขาด้วยสีหน้าซับซ้อน ครู่หนึ่งก็ส่ายหน้าเบาๆ“พลังของนายไม่ได้ตื่น”“นาย……”“คืออสรพิษหนานต้า”ยามสิ้นเสียง ดวงตาของหลี่อี้เฟยพลันหดลง เขาก้าวถอยหลังไปหลายก้าว ส่ายหน้าไม่หยุด“เป็นไปไม่ได้ นายพูดเรื่องอะไร? ฉันจะเป็นปีศาจอสรพิษได้ยังไง? ฉันคือหลี่อี้เฟย!”หลินชีเยี่ยส่ายหัว ก้าวเข้ามาข้างหน้า เอื้อมมือไปที่หน้าอกของหลี่อี้เฟย แล้วกระชากอย่างแรง!ฉึบ!ซิปเสื้อนักเรียนขาดออก เผยให้เห็นแผงอกของหลี่อี้เฟย ตรงนั้นมีรอยกระสุนจางๆ ประหนึ่งรอยสักปรากฏอยู่“นายคืออสรพิษหนานต้า หรือพูดอีกอย่างก็คือ… นายเป็นส่วนหนึ่งของอสรพิษหนานต้า”“ร่อ
