หลิวหย่วนนิ่งอึ้ง เขาไม่คิดว่าหลินชีเยี่ยจะยอมปล่อยไปง่ายๆ ขนาดนี้หรือว่าอีกฝ่ายจะกลัวเขา?เมื่อครู่ ท่าทางของเขาดูน่าเกรงขามมากใช่หรือไม่?ยามนึกถึงเรื่องนี้ หลิวหย่วนก็เผลอยืดอกขึ้นโดยไม่รู้ตัว ชำเลืองมองหลินชีเยี่ยอย่างเย็นชา พร้อมทั้งจูงมือหานรั่วรั่วออกไปอย่างองอาจหลังจากที่ทั้งสองคนหายลับไปจากทางเดิน เด็กหนุ่มคนหนึ่งในหน่วยขวานก็เดินเข้ามาใกล้หลินชีเยี่ย พลางเอ่ยถามเสียงเบาว่า“พี่ชีเยี่ย ปล่อยให้พวกเขาไปแบบนี้จริงดิ? เขากำลังพาแฟนพี่ไปนะ! หรือว่า……พวกเราช่วยสั่งสอนเขาให้ดีไหม?”กลุ่มคนในหน่วยขวานได้ประจักษ์ความแข็งแกร่งของหลินชีเยี่ยกับตาตนเอง ยามนี้พวกเขาจึงเคารพอีกฝ่ายราวกับเทพเจ้า พอเห็นหลิวหย่วนพาหานรั่วรั่วออกไปอย่างอวดดีแบบนี้ จึงรู้สึกกรุ่นโกรธขึ้นมา“ไม่เป็นไร หานรั่วรั่วไม่ใช่แฟนฉัน” หลินชีเยี่ยยิ้มบางๆ มองไปยังทิศทางที่ทั้งสองจากไปด้วยสายตาที่ลึกซึ้ง“และ… ตอนนี้ฉันมีความสุขมากจริงๆ”“?”เด็กหนุ่มมองหลินชีเยี่ยอย่างฉงน สีหน้าพลันแปลกประหลาดขึ้นมาในทันใด‘ให้ตายเถอะ หรือว่าพี่ชิงเยี่ย……จะมีรสนิยมแบบนั้น?’หลี่อี้เฟยพยายามกลั้นหัวเราะ ตบไหล่หลินชีเยี่ย “ยินดีด้วยนะ สมใจอยากแล้วสิ”“อืม”หลินชีเยี่ยหันไปมองนักเรียนในโถงทางเดิน “แค่นี้ใช่ไหม?”“ใช่ ผู้รอดชีวิตทั้งหมดของม.5 อยู่ที่นี่แล้ว” หลี่อี้เฟยพยักหน้า จากนั้นก็โน้มตัวเข้าไปใกล้หูของหลินชีเยี่ยและถามว่า “ในนั้น……มีแบบนั้นไหม……
