”“ไม่มี” หลินชีเยี่ยยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย “มีอยู่ตัวเดียว แต่ถูกเพื่อนร่วมชั้นหลิวหย่วนพาหนีไปแล้ว”“ฮ่าฮ่าฮ่า งั้นก็ดี”“พาพวกเขาไปที่หอประชุมใหญ่เถอะ หลังจากกำจัดร่างจริงของอสรพิษหนานต้าได้แล้ว พวกเราก็จะได้กลับบ้านกัน” หลินชีเยี่ยหันไปพูดกับหลี่อี้เฟยและอันชิงอวี๋“เยี่ยม ฉันจะไปบอกพวกเขานะ”หลี่อี้เฟยก้าวไปข้างหน้าและอธิบายให้นักเรียนคนอื่นฟัง หลินชีเยี่ยเดินไปที่ราวบันไดเพียงลำพัง พลางขมวดคิ้วและมองไปยังที่ไกลๆ“ยังหาไม่เจออีกเหรอ?”หลินชีเยี่ยผินหน้าไปมองอันชิงอวี๋ที่เอ่ยถาม จึงพยักหน้าเล็กน้อย “นายตามฉันมาตลอดทาง เจออะไรบ้างไหม?”อันชิงอวี๋เงียบไปครู่หนึ่ง “ฉันเห็นอะไรบางอย่าง……”อันชิงอวี๋ขยับเข้าไปใกล้หูหลินชีเยี่ย แล้วกระซิบบางอย่าง หลินชีเยี่ยขมวดคิ้วแน่นขึ้นเรื่อยๆ“นายแน่ใจนะ?”“ไม่แน่ใจ” อันชิงอวี๋ส่ายหน้า “ฉันรู้จักสิ่งมีชีวิตแบบนี้น้อยเกินไป ไม่สามารถตัดสินได้แม่นยำ”“เข้าใจแล้ว”“ฉันมีเรื่องจะขอร้อง” อันชิงอวี๋เอ่ยขึ้นอีกครั้ง“อะไร?”“ฉันขออันนั้น” อันชิงอวี๋ชี้มาที่เป้ากางเกงของเขาสีหน้าของหลินชีเยี่ยพลันแปรเปลี่ยน“ฉันหมายถึงปืน”หลินชีเยี่ยลังเลใจ ก่อนจะหยิบปืนพกออกจากกระเป๋า แล้วส่งให้อีกฝ่าย “เหลืออีกแค่สามนัด นายใช้มันเป็นไหม?”“เคยเห็นในทีวีน่ะ”“แค่นั้นก็พอแล้ว คงยิงแม่นกว่าฉัน” หลินชีเยี่ยถอนหายใจอันชิงอวี๋เก็บปืนไว้ในกระเป๋าอย่างเงียบๆ “หวังว่าฉันจะไม่ต้องใช้มันนะ”“อืม……”เพี
