ยงไม่นาน หลี่อี้เฟยก็พานักเรียนทั้งชั้นห้าเดินมา“มากันครบแล้ว”“นายพาพวกเขาไปที่หอประชุมใหญ่เถอะ ตอนนี้สัตว์ประหลาดในโรงเรียนน่าจะถูกกำจัดไปหมดแล้ว ไม่น่าจะมีอันตรายอะไร ฉันจะไปตามหาร่างจริงของอสรพิษหนานต้าเอง” หลินชีเยี่ยกล่าว“วางใจได้เลย” หลี่อี้เฟยตบหน้าอกตัวเองหลินชีเยี่ยพยักหน้า ร่างของเขาพลันหายวับไปกับทางเดินหลังจากที่หลินชีเยี่ยจากไป ผู้คนมากมายรุมล้อมหลี่อี้เฟย ซักถามเป็นเสียงเดียวกัน“หลี่อี้เฟย เกิดอะไรขึ้นตอนที่นายลงไปช่วยคน?”“ใช่! ทำไมหลินชีเยี่ยถึงปรากฏตัวขึ้นมาได้ล่ะ!”“เขาจัดการกับสัตว์ประหลาดทั้งหมดคนเดียวจริงๆ เหรอ?”“แน่นอนสิ นายไม่ได้กลิ่นเลือดบนตัวเขาเหรอ? คลุ้งมาก!”“เขาทำได้ยังไง? เขาเป็นใครกันแน่?”“…”หลี่อี้เฟยมองกลุ่มเด็กผู้หญิงที่ดวงตาเป็นประกาย พลางกรอกตาอย่างเงียบๆ “อยากรู้เหรอ? งั้นไปถามเขาเอาเองแล้วกัน”สิ้นเสียง เขาก็หันหลังเดินจากไป‘ฮึ พวกนาย พอออกไปจากที่นี่แล้ว ความทรงจำก็จะถูกลบหายไปอยู่ดี ยังจะมีใครจำหลินชีเยี่ยได้อีก!’หลี่อี้เฟยบ่นพึมพำในใจเมื่อสัตว์ประหลาดถูกกำจัดหมดแล้ว ใจของทุกคนก็ค่อยๆ ผ่อนคลายลง เด็กหญิงต่างก็พูดคุยกันอย่างตื่นเต้นเกี่ยวกับหลินชีเยี่ย เด็กหนุ่มลึกลับคนนั้นเด็กผู้ชายในทีมขวานที่ตามหลินชีเยี่ยไล่ฆ่าสัตว์ประหลาดตลอดทางก็อดไม่ได้ที่จะเข้าร่วมวงสนทนา เล่าเรื่องความเก่งกาจของหลินชีเยี่ยให้พวกเธอฟังจนเคลิบเคลิ้มในยามนั้นเอง ครูหวังก็เดิ
