หยิ่งผยอง ถ้าตอนนั้นเขาไม่จากมา… บางทีตอนนี้เขาคงไม่ตกอยู่ในสถานการณ์สิ้นหวังเช่นนี้!“หลินชีเยี่ย……หลินชีเยี่ย!”“ช่วยฉันด้วย!”เสียงเปิดประตูพลันดังขึ้น ท่ามกลางเสียงร้องไห้อย่างบ้าคลั่งของหลิวหย่วนหานรั่วรั่วและหลิวหย่วนต่างก็ชะงักค้าง หันไปมองต้นตอเสียงพร้อมเพรียงกันเห็นเพียงหลินชีเยี่ยสะพายดาบ ยืนมองอยู่ตรงนั้นเงียบๆ……“ชีเยี่ย! หลินชีเยี่ย!”“รั่วรั่วเป็นสัตว์ประหลาด!”“เร็วเข้า! ช่วยฉันด้วย!!”หลิวหย่วนเหมือนเห็นที่พึ่งสุดท้าย ดวงตาพลันเป็นประกายขึ้นมา ไม่รู้ว่าได้กำลังมาจากไหน พยายามดิ้นรนอย่างบ้าคลั่งในอ้อมกอดของรั่วรั่ว!หลินชีเยี่ยเอามือแตะจมูกยิ้มอย่างขอโทษ“ขอโทษนะ รบกวนแล้ว ผมแค่มาชื่นชม……พวกคุณทำต่อเถอะ……”ปัง!ประตูห้องดนตรีถูกปิดลงอย่างแรงตามมาด้วยเสียง ‘แกร็ก’ประตูถูกล็อกจากด้านนอก……
