เสียงเบาหานรั่วรั่วยกศีรษะขึ้นจากอ้อมกอด มุมปากยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย เอ่ยด้วยน้ำเสียงเย้ายวนว่า“ออกไปข้างนอกมันน่าสนใจตรงไหนกัน? สู้ที่นี่ไม่ได้หรอก……ที่นี่เงียบสงบ เราจะได้ทำเรื่องสนุกๆ กัน”หลิวหย่วนรู้สึกเหมือนมีกระแสไฟฟ้าไหลผ่าน รู้สึกซาบซ่านไปทั้งตัว เขาอดกลืนน้ำลายไม่ได้ “เรื่องอะไร?”“นายคิดว่าไง……” หานรั่วรั่วขยับเข้ามาใกล้ เสียงหวานซึ้งดังข้างหูหลิวหย่วน ทำให้เขาคันยุบยิบไปหมด“ตอนนี้ยังมีสัตว์ประหลาดอยู่ข้างนอก ทำแบบนี้……ไม่ดีมั้ง?” หลิวหย่วนรู้สึกถึงไฟปรารถนาที่พุ่งพล่านในใจทว่าสติสัมปชัญญะก็ยังเตือนเขาไม่ให้ทำเช่นนั้น“ไม่ดีตรงไหน? หรือว่า……” หานรั่วรั่วยื่นมือออกมากอดเขาอย่างอ่อนโยน ปลายลิ้นเลียแก้มของหลิวหย่วนเบาๆราวกับแมลงปอแตะผิวน้ำในขณะที่สติสัมปชัญญะสุดท้ายของหลิวหย่วนกำลังจะแตกสลาย มือทั้งสองข้างกำลังจะสัมผัสบนร่างของหานรั่วรั่ว เด็กสาวก็พูดประโยคที่เหลืออย่างแผ่วเบา“หรือว่า……นายไม่อยากถูกฉันกิน?”มุมปากของหานรั่วรั่วแยกออก เผยให้เห็นหัวกะโหลกเนื้อหนังอันน่าสยดสยอง แนบชิดกับใบหน้าของหลิวหย่วนฟันอันแหลมคมน่าขนลุก!!หลิวหย่วนตาเบิกกว้าง!เขาอ้าปากกรีดร้องอย่างบ้าคลั่ง พยายามดิ้นรนให้หลุดจากพันธนาการของหานรั่วรั่ว ทว่ากลับไม่สามารถสลัดหลุดได้!“รั่วรั่ว……เธอ เธอก็เป็น……”“ไม่ อย่า!!”“อย่า! ฉันขอร้องล่ะ! ฉันยังไม่อยากตาย!!”ในเวลานี้ เขาหวนนึกถึงยามที่ตัวเองเดินออกจากชั้นห้าอย่าง
