ชั้นห้า“หลิวหย่วน……หลิวหย่วน”“รั่วรั่ว ฉันอยู่นี่! ฉันอยู่นี่แล้ว!”หานรั่วรั่ววิ่งเข้าไปหาหลิวหย่วนที่มุมห้องเรียน ดวงตาแดงก่ำเม้มริมฝีปากแน่น เหมือนกวางตัวน้อยที่ตื่นกลัว“หลิวหย่วน……พวกเขาขังเราไว้ทำไม?”“หลี่อี้เฟย……หลี่อี้เฟยบอกว่าในพวกเราอาจจะมีสัตว์ประหลาดปะปนอยู่!” หลินหย่วนกัดฟันจ้องมองกลุ่มเด็กผู้ชายที่อยู่นอกหน้าต่าง“หลิวหย่วน……”“อืม”“ฉัน……ฉันกลัว……”หลิวหย่วนมองดวงตาที่น่าสงสารคู่นั้น รู้สึกเหมือนใจตัวเองละลาย ความเกลียดชังหลินชีเยี่ยในใจก็ยิ่งโหมกระหน่ำเหมือนเปลวไฟบรรลัยกัลป์ทำไม……ทำไมกัน!หานรั่วรั่วควรจะเป็นของฉัน!นายเป็นแค่คนนอกที่เพิ่งย้ายมาได้ไม่กี่วัน ทำไมถึงได้คบกับเธอ!ฉันไม่ยอม!!หลิวหย่วนพยายามระงับไฟโทสะในใจ พูดกับหานรั่วรั่วด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า “ไม่ต้องกลัวนะ มีฉันอยู่ตรงนี้แล้ว ไม่มีอะไรต้องกลัว”“หลิวหย่วน นายแสนดีจริงๆ” หานรั่วรั่วซบศีรษะลงบนอ้อมแขนหลิวหย่วน ดวงตาฉายแววขุ่นเคือง “ไม่เหมือนหลินชีเยี่ยเลย พอเจออันตรายก็วิ่งหนีไปไกล ไม่สนใจฉันสักนิด……”“หลินชีเยี่ย? เหอะ เขาก็เป็นแค่ไอ้ขยะ” หลินหย่วนเย้ยหยัน“ฉันตัดสินใจแล้ว” หานรั่วรั่วเงยหน้าขึ้นมองตาหลิวหย่วน แก้มขึ้นสีแดงระเรื่อ “ฉันจะเลิกกับเขา ผู้ชายแบบนั้นไม่น่าเชื่อถือเลยสักนิด!”ร่างกายหลิวหย่วนสั่นสะท้าน ดวงตาเปล่งประกายความดีใจ “งั้นเธอ……”“ฉัน……ฉันยังชอบผู้ชายแบบนาย ที่ทำให้ฉันรู้สึกปลอดภัย” หานรั่วรั่วก้
