มหน้าลงอย่างเขินอายยามได้ยินวาทะนี้ หลิวหย่วนรู้สึกราวกับว่าตัวเองกำลังลอยขึ้นสวรรค์ เขาดึงหานรั่วรั่วเข้ามาในอ้อมกอด เอ่ยปากอย่างหนักแน่น“รั่วรั่ว ฉันชอบเธอ! เป็นแฟนกับฉันนะ! ฉันสัญญาว่าจะดีกับเธอมากกว่าหลินชีเยี่ยเป็นร้อยเท่า!”หานรั่วรั่วครางรับเบาๆ พยักหน้าเบาเล็กน้อย แล้วซบลงบนอ้อมแขนของเขาอีกครั้งหลิวหย่วนรู้สึกเบิกบานใจเป็นอย่างยิ่ง!“หลิวหย่วน……”“มีอะไรรึเปล่า?”“ฉันไม่อยากอยู่ที่นี่แล้ว ฉันกลัว”หลิวหย่วนชะงักงัน มองไปยังกลุ่มเด็กผู้ชายที่ยืนอยู่นอกประตู สีหน้าลำบากใจ “แต่ว่า… พวกเขาไม่ให้เราออกไปพวกเราอาจจะเป็นสัตว์ประหลาด……”“หลิวหย่วน นายคิดว่าฉันเป็นสัตว์ประหลาดหรือเปล่า?” หานรั่วรั่วสบตาหลิวหย่วน ราวกับจะร้องไห้ออกมาหลิวหย่วนฝืนกลืนน้ำลายลงคอ ส่ายหัวอย่างแน่วแน่ “ไม่ใช่”“แล้วนายเป็นสัตว์ประหลาดรึเปล่า?”“ฉันก็ไม่ใช่!”“แล้วทำไมพวกเราต้องอยู่ที่นี่ด้วย? หลี่อี้เฟยให้เราอยู่ตรงนี้ เราก็ต้องอยู่เหรอ? เขามีสิทธิ์อะไรมาบอกว่าพวกเรามีปัญหา?” หานรั่วรั่วจับมือหลิวหย่วน กล่าวทั้งน้ำตา“หลิวหย่วน ฉัน……ฉันไม่อยากอยู่ที่นี่แล้ว พาฉันออกไปที!”ทุกคำพูดของหานรั่วรั่วล้วนตรงกับใจของหลิวหย่วน กอปรกับแววตาที่น่าสงสาร ทำให้ความปรารถนาที่จะปกป้องในใจของหลิวหย่วนลุกโชนขึ้นมา!เขาสูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วลุกขึ้น จับมือหานรั่วรั่วพลางเอ่ยอย่างหนักแน่น“ไม่ต้องห่วงนะ ฉันจะพาเธอออกไป ฉันจะพิสูจน์ให้เธอเห็
