อันชิงอวี๋เผยอปาก เหมือนอยากจะถามอะไรบางสิ่ง ทว่าลังเลอยู่ครู่หนึ่งก็เลือกที่จะเงียบเขารู้สึกสนใจในตัวตนของหลินชีเยี่ย รวมถึงพลังต่อสู้ที่เหนือมนุษย์ แต่ต่อหน้าธารกำนัล ถึงเอ่ยถามออกไป หลินชีเยี่ยก็คงไม่ตอบและอาจจะทำให้อีกฝ่ายรู้สึกขุ่นเคืองได้“ชีเยี่ย นี่คืออัจฉริยะที่หาตัวจับยากในรอบสิบปีของเมืองชางหนาน เป็นลูกรักของท่านรอง นายเคยได้ยินชื่อเขามั้ย?” หลี่อี้เฟยแนะนำ“ไม่เคย”“…”“ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่จะมาคุยเรื่องนี้” หลินชีเยี่ยพูดอย่างเฉยเมย “พาพวกนักเรียนไปที่หอประชุมใหญ่ก่อน ที่นั่นปลอดภัยกว่า”หลี่อี้เฟยชะงัก “แต่พวกเราลงไปไม่ได้นี่ ชั้นล่างมีสัตว์ประหลาดเต็มไปหมด…”กล่าวได้เพียงครึ่งประโยค หลี่อี้เฟยพลันตระหนักได้ว่าตนถามคำถามโง่เง่าออกไป“ตายเรียบแล้ว ไม่งั้นนายคิดว่าฉันขึ้นมาได้ยังไง?” หลินชีเยี่ยมองหลี่อี้เฟยราวกับมองคนปัญญาอ่อน“นายนี่มันสุดยอดจริงๆ” หลี่อี้เฟยเบ้ปาก “ว่าแต่นายจะขึ้นไปช่วยคนอื่นต่อเหรอ?”“แน่นอน”“ฉันไปกับนายด้วย” หลี่อี้เฟยเอ่ยอย่างหนักแน่น “วางใจได้ ฉันจะไม่เป็นตัวถ่วงนายอย่างแน่นอน ยิ่งไปกว่านั้นตอนนี้พวกเขาเชื่อฟังฉัน ฉันสามารถช่วยนายควบคุมสถานการณ์ได้นะ”หลินชีเยี่ยลังเลใจชั่วครู่ ก่อนจะพยักหน้า “ได้ พาหน่วยขวานของนายขึ้นไปกับฉันด้วย”แม้ภายนอกจะดูไม่เปลี่ยนแปลง ทว่าหลังจากต่อสู้มาทั้งวัน สัตว์ประหลาดที่ตายด้วยน้ำมือของเขาก็เกือบยี่สิบตัวแล้ว ทั้งพละกำลังและพลัง
