บไปผ่าตัดวิจัยดูจริงๆ”“…นายยังเป็นแค่เด็กมัธยมไม่ใช่เหรอ?”“แล้วไง? นายก็เหมือนคนอื่น คิดว่าเด็กมัธยมก็ทำได้แค่เรียนสิ่งที่เด็กมัธยมควรเรียนงั้นเหรอ?” อันชิงอวี๋ยิ้มเยาะ“การใช้เวลาสามปีไปกับการเรียนความรู้พื้นฐานที่น่าเบื่อหน่าย และเรียบง่ายพวกนั้น มันเป็นการเสียเวลาเปล่าๆ”“ถ้างั้นนาย…”“ตอนนี้ฉันเพิ่งเรียนจบปริญญาโทสาขาชีววิทยา ปลายปีนี้ฉันกะว่าจะเริ่มเรียนปริญญาเอก โดยเน้นการวิจัยทางพันธุศาสตร์และการกลายพันธุ์ของสิ่งมีชีวิต และยังมีความสนใจในด้านการแพทย์คลินิกอีกด้วย”“…” หลินชีเยี่ยจ้องมองอันชิงอวี๋ด้วยความตกตะลึง ครู่หนึ่งจึงเอ่ยออกมาได้ว่า “รบกวนแล้ว”บนโลกนี้มีอัจฉริยะแบบนี้อยู่จริงๆ เหรอ?หลินชีเยี่ยเคยคิดว่าตัวเองฉลาดแล้ว แต่เมื่อเทียบกับเด็กหนุ่มตรงหน้า คำว่าฉลาดนั้นช่างดูจืดชืดสิ้นดีเขามองดูเวลา พลางลุกขึ้นจากเก้าอี้ และก้าวออกไปนอกห้อง“ไปกันเถอะ ได้เวลาไปช่วยคนแล้ว”ทุกคนต่างหยิบอาวุธของตัวเองขึ้นมา เดินตามหลินชีเยี่ยออกไปด้วยท่าทีฮึกเหิม แม้แต่อันชิงอวี๋ก็ยังหยิบมีดผลไม้จากลิ้นชักออกมา และเดินตามไปด้วยรอยยิ้มสีหน้าแบบนั้น เหมือนไม่ได้กำลังจะไปสู้กับสัตว์ประหลาด แต่เหมือนจะเอามันไปหั่นเป็นสิบส่วนแล้วเอากลับไปวิจัยมากกว่า
