ีฟ้าอ่อนก็ฟาดฟันออกไปอีกครั้ง วาดเส้นโค้งมนราวกับพระจันทร์เสี้ยว ตัดผ่านลำคอของสัตว์ประหลาดทั้งสี่ตัวพร้อมกัน!ทุกอย่างไหลลื่นดั่งสายน้ำ ไม่มีการชะงักงันแม้แต่น้อย!แม้ว่าเด็กหนุ่มคนนั้นจะถอยกลับอย่างรวดเร็ว แต่เลือดที่สาดกระเซ็นก็ยังทำให้ชุดนักเรียนของเขาเปื้อนเลือดสีแดงสด เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย เปลวไฟในดวงตาทั้งสองข้างค่อยๆ หม่นลง พลันสลายไปจนหมดสิ้นดาบถูกเก็บเข้าฝักนักเรียนกลุ่มใหญ่มองดูด้วยความตกตะลึงพวกเขาเห็นอะไรกัน?นักเรียนมัธยมปลายคนหนึ่งที่สวมชุดนักเรียนเหมือนกัน กำจักสัตว์ประหลาดหกตัวได้ภายในไม่กี่กระบวนท่า?“ชีเยี่ย ในที่สุดนายก็มา!” หลี่อี้เฟยร้องออกมาด้วยความดีใจ น้ำเสียงเจือไปด้วยความน้อยใจ “ฉันนึกว่านายทิ้งฉันไปแล้วซะอีก”“เลิกพูดจาน่าขนลุกแบบนั้นได้แล้ว” หลินชีเยี่ยกลอกตา“เพื่อน……นายมาช่วยพวกเรางั้นเหรอ?” คนในฝูงชนถามอย่างตื่นเต้น“ก็นับว่าอย่างนั้น” หลินชีเยี่ยพยักหน้า หันไปหาหลี่อี้เฟย “เล่าสถานการณ์คร่าวๆ ให้ฟังหน่อย”“โอเค” หลี่อี้เฟยเรียบเรียงคำพูด “หลังจากที่ได้ยินเสียงคำรามแปลกๆ สัตว์ประหลาดส่วนใหญ่ก็คลุ้มคลั่ง ทั้งอาคารตกอยู่ในความโกลาหล”“พวกเราที่ชั้นสี่ยังถือว่าโชคดี มีห้องเรียนที่ชั้นหนึ่ง คนในห้องครึ่งหนึ่งกลายเป็นสัตว์ประหลาด ไล่ฆ่านักเรียนคนอื่นๆ แล้วปิดทางขึ้นลงบันได พวกเราลงไปไม่ได้เลย มีคนพยายามกระโดดลงมาจากชั้นสอง แต่พอลงไปก็โดนฉีกเป็นชิ้นๆ”“ดังนั้น นักเรีย
